اجتماعی

دختران بامیان و دیوارهای سد شده مکتب

نوشته شده توسط admin در تاریخ 20 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 63

---

نویسنده: زینب محمدی

هر روز که خورشید در بامیان طلوع می‌کند، دخترانی هستند که از رفتن به مکتب محروم‌اند. چشمانی که می‌خواستند در کتاب‌ها غرق شوند، حالا به دیوارهای سرد خانه دوخته شده‌اند. صدای زنگ مکتب در گوش‌شان گم شده و جای آن را سکوتی عمیق فرا گرفته است.

سمیه، که روزی با آرزوهای بزرگ به مکتب می‌رفت، حالا هر روز با بغض کتاب‌هایش را نگاه می‌کند و اشک در چشمانش حلقه زده است. رویاهایش از دست می‌روند، آرام و بی‌صدا. دختری که می‌خواست داکتر شود، امروز گرفتار دیوارهای بسته است.

فاطمه نیز از همین دخترانی است که هر شب خواب مکتب رفتن را می‌بیند. او با درد و بغضی که در گلو دارد می‌گوید: «دلم برای مکتب تنگ شده، جایی که حس می‌کردم می‌توانم زندگی را تغییر دهم. اما حالا خانه زندان من شده است.»

این داستان تنها در بامیان نیست. میلیون‌ها دختر در سراسر افغانستان در همان وضعیت‌اند؛ در خانه‌هایی که باید پر از شور یادگیری باشد اما تنها سکوت و ناامیدی را تجربه می‌کنند. 

دخترانی که خواب مکتب و یادگیری می‌بینند، اما آن خواب‌ها روز به روز دورتر می‌شود و در گوشه‌های تنهایی، ناامیدی روح‌شان را می‌خراشد.

خانواده‌ها هر روز بیشتر از دیروز نگران فردای دختران‌شان هستند. آینده‌ای که مثل مهی غلیظ و تاریک در برابرشان ظاهر شده، بی‌رحمانه امید را می‌بلعد.

آنان که سال‌ها به دختران وعده آموزش داده‌اند، اکنون سکوت کرده‌اند و دختران در انتظار روزی هستند که شاید هیچ‌گاه نرسد.

این آسیب عمیق بر روح و روان دختران، بار سنگینی بر دوش سرمایه انسانی کشور است. نسلی که می‌توانست آینده‌ساز باشد، ناچار به تحمل تاریکی و سکوت می‌شود.

وقتی نیمی از جمعیت کشور از تحصیل محروم باشند، جامعه به سوی عقب‌گرد و تاریکی کشیده می‌شود. 

اقتصاد و فرهنگ فلج می‌شود، نابرابری گسترش می‌یابد و کشور در مسیر تاریکی و واپس‌گرایی قدم می‌گذارد؛ مسیری که به قرون وسطی شباهت دارد، جایی که زنان خاموش و بی‌صدا، جایگاه خود را از دست داده‌اند.

دختران افغانستان سزاوارند که آزادانه بخوانند و جامعه را روشن کنند. بازگشت صدای زنگ مکتب به همه‌جا، یعنی بازگشت امید، زندگی و آینده‌ای روشن‌تر.