سیاسی

یادداشت‌ها و پرسش‌ها - ۷

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 2 میزان 1405
نویسنده: حامد علمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 27

---

راویان چشم‌دید خود را متفقاً بیان کرده، می‌گویند در چهره داکتر نجیب‌الله در آستانه ورود طالبان به کابل در ۴ میزان ۱۳۷۵، امیدواری عجیبی دیده می‌شد. حتی یکی از راویان حکایت کرده گفت "زمانیکه پیام احمدشاه مسعود مبنی بر خروج از دفتر سازمان ملل متحد و رفتن با وی به داکتر نجیب رسید، وی اظهار سپاس نموده و گفت که به‌زودی این جوانمردی آمر صاحب را جبران می‌کند." 

در عصر روز ۴ میزان، احمدزی لیستی از نام‌های هفت هشت نفر را به مسئولین امنیتی سپرد تا اجازه ورود به دفتر سازمان ملل به آن‌ها داده شود. بیشتر این اشخاص، همکاران قبلی داکتر نجیب در ریاست امنیت و کادرهای حزبی بودند. اکثریت افراد شامل لیست، (به شمول معاون پیشین ریاست امنیت ملی پکتیا، والی پیشین ولایت پکتیا و معاون پیشین کمیته ولایتی ننگرهار، رییس پیشین امنیت ملی بامیان، رییس پیشین امنیت ملی کندوز) نزد داکتر نجیب رفتند و تا دیروقت آنجا بودند. 

 پرسش این است که این امیدواری وی از کجا نشأت گرفته بود؟ گفته‌های ضد و نقیضی از این اشخاص به دوستان‌شان بیان شده است، اما یک موضوع روشن است که داکتر نجیب قصد خروج یا فرار از دفتر سازمان ملل را نداشت. 

داکتر نجیب از این همکاران قبلی‌اش چه می‌خواست؟ آیا آن‌ها به ‌نحوی تیم کاری/امنیتی او برای وظایف بزرگ و واهی آینده بودند؟ 

چه کسی این پیام‌های کاذب مبنی بر قرار گرفتن در مقام عالی بعد از سرنگونی حکومت مجاهدین را به وی رسانیده بود؟ در حالی که او تنها با یک حلقه بسیار کوچک از اشخاص خدماتی، امنیتی و خانواده گی در تماس بود. البته تماس‌های نماینده گان سازمان ملل را نیز نمی‌توان نادیده گرفت.

(ادامه دارد)