سیاسی

آرمان‌فروشانِ نقاب‌دار

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 15 میزان 1405
نویسنده: محمدخان دلسوز تاجیک

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 33

---

بعضی‌ها منتقد نیستند، دلالِ منفعت و بلندگوی اجاره‌ایِ معامله‌اند. آنان با ساختن شوراهای خیالی و راه‌اندازی صفحات مستعار، از جمله صفحاتی با نام‌هایی چون «نهاد اندیشه و مبارزه»، می‌کوشند تلاش‌های نهادها و جبهه‌های مدافع عزت، کرامت و ناموس مردم را تخریب کنند. برای رسیدن به منفعت شخصی، با دشمن هم‌قدم و هم‌صدا می‌شوند و هر جا که سودی در میان باشد، حقیقت را قربانی معامله می‌کنند.

تا زمانی که جیب‌شان چرب است، سکوت می‌کنند، سر فرود می‌آورند و به کاسه‌لیسی مشغول‌اند. اما همین که سهم‌شان قطع شود، جایگاه‌شان را از دست بدهند یا از جایی طرد شوند، ناگهان لباس منتقد، اصلاح‌طلب و روشنگر بر تن می‌کنند و برای چند سکه‌ی ناچیز بر طبل دشمن می‌کوبند. گویی معیار حق و باطل برای آنان نه حقیقت، بلکه مقدار منفعتی است که در پایان معامله نصیب‌شان می‌شود.

برای این انسان‌های مغرض، وطن آرمان نیست، مردم دغدغه نیستند و حقیقت نیز ارزشی ندارد. همه‌چیز قیمت دارد و همه‌چیز فروشی است، حتی شرف و وجدان خودشان. پشت واژه‌هایی چون آزادی بیان، نقد و دلسوزی پنهان می‌شوند، اما از میان سخنان‌شان بوی باج‌خواهی، کینه و معامله به مشام می‌رسد. آنان واژه‌های بزرگ را برای پنهان‌کردن هدف‌های کوچک خود به کار می‌برند.

به این نامحترم‌ها باید گفت: نقد، شرافت می‌خواهد، شهامت می‌خواهد و هزینه‌دادن می‌خواهد. منتقد واقعی زمانی که حقیقت را می‌بیند، از هزینه‌دادن نمی‌هراسد و برای دفاع از آن حاضر است بهایش را بپردازد. اما این‌ها هرگز هزینه نمی‌دهند، بلکه آبروی خود و دیگران را به حراج می‌گذارند تا در بدل آن هزینه دریافت کنند. این‌ها درد مردم را فریاد نمی‌زنند، بلکه از درد مردم برای خود نردبان می‌سازند تا از آن بالا بروند و جیب‌های خالی‌شان را پر کنند. رنج مردم برای آنان نه یک درد انسانی، بلکه وسیله‌ای برای دیده‌شدن و چانه‌زدن است. اگر منفعت‌شان تامین شود، حتی دشمن را تطهیر می‌کنند و اگر سهم‌شان نرسد، بر زخم‌های مردم خود نیز نمک می‌پاشند تا شاید صدای‌شان شنیده شود و کسی دوباره بر سر معامله با آنان بنشیند.

این نقد نیست، باج‌گیری با نقاب اصلاح‌طلبی و روشنفکری است. این اعتراض نیست، تجارت با آبروی مردم است. آزادی بیان نیز پوششی برای معامله بر سر حقیقت نمی‌تواند باشد. نقد زمانی ارزش دارد که از وجدان برخاسته باشد، نه از جیب و منفعت. باید به یاد داشته باشیم که تاریخ میان منتقد دلسوز و بی‌آبروی معامله‌گر تفاوت می‌گذارد. یکی برای حقیقت هزینه می‌دهد و با شجاعت در برابر ظلم می‌ایستد، دیگری بر آبروی دیگران می‌تازد و حقیقت را می‌فروشد تا هزینه‌های خودش را تامین کند. یکی در سخت‌ترین روزها کنار مردم می‌ماند و دیگری تا زمانی کنار مردم است که منفعتش ایجاب کند.

آدم‌های معامله‌گر شاید برای مدتی بتوانند با نقاب‌های زیبا خود را پنهان کنند، اما نقاب‌ها همیشه بر چهره نمی‌مانند. زمان، نیت‌ها را آشکار می‌کند و تاریخ نشان می‌دهد چه کسی برای حقیقت ایستاد و چه کسی حقیقت را برای منفعت خودش فروخت. 

چه تلخ است دیدن کسانی که زمانی ادعای ایستادگی داشتند، اما امروز فقط دهان کج می‌کنند تا قیمت مناسبی پیشنهاد شود، سپس جهت ایستادن‌شان را عوض می‌کنند. دیروز در یک صف بودند و امروز در صف دیگر، نه به دلیل تغییر باور، بلکه به اندازه‌ی تغییری که در منفعت‌شان رخ داده است. این همان تفاوت میان آرمان‌خواهی و آرمان‌فروشی است؛ میان کسی که برای مردم می‌ایستد و کسی که از نام مردم برای خودش نردبان می‌سازد.