فرهنگی

یلدا، تولد جاودانگی و باور به تاب‌آوریِ انسان

نوشته شده توسط admin در تاریخ 30 قوس 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 66

---

نویسنده: صدام عاشوری

وقتی سردی و تاریکی به نهایت می‌رسد و جویبارِ زندگی یخ‌بندان می‌شود، زمانِ زایشِ امید فرا می‌رسد. یلدا هم یادآور آن لحظه‌ی باشکوهی‌ست که از دلِ شب طولانی، نخستین پرتوِ روشنایی سر برمی‌آورد و دانه‌های یقین را در خاکِ جانِ آدمی می‌کارد.  

بله، از میان ورق‌های سنگین خاطره‌های تلخ باید برخاست، باید جست؛ جستجوی تولدی دیگر، امیدی نو و بهاری‌که در دلِ زمستان نفس می‌کشد. یلدا به ما می‌آموزد که هیچ شبِ بلند، ابدی نیست و هر یخِ سختی، زیر گرمای "ایمان" آب می‌شود.  

می‌اندیشم که یلدا یا همان چله، روایتِ ایستادگی‌ست، درس "ادامه‌دادن"حتی در اوجِ شکست و سرما. یلدا،  بر زمینِ سرد اندیشه‌های خفته، بذرهایی تازه از باور و معنا می‌پاشد؛ بذرهایی که جوانه می‌زنند تا به ما یاد‌آور شوند: هیچ قفسی جاودان نیست و کبوترِ خیال همیشه راهی به سوی آسمان خواهد یافت.  

در یلدا، آزادی از میانِ انجمادِ عادت و ترس برخاسته و چون آفتاب، خود را از پس شب‌های تاریک به جهان می‌رساند. او تأکید می‌کند که آزادی، برترین و زیباترین موهبتِ هستیِ انسان است.

بنابراین، بایستی به طلوع سلام کرد؛  

به بهار سلام گفت؛  

به آزادی و روشنایی که پس از شب‌های سردِ زمستان، در انتهای همه‌ی انتظارها فرا می‌رسد. زیرا، پایانِ شبِ سیه سپید است.