فرهنگی

دل‌نوشته؛ انتظارِ بی‌صدا برای کسی که نمی‌آید

نوشته شده توسط admin در تاریخ 8 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 93

---

نویسنده: دریا نشاط  

زیر همین آسمان کبود همه دنبال سایه‌ای می‌گردند تا از گرمای تابستان فرار کنند  اما من... دنبال سایه‌ای از توام. مرا میفهمی ؟

 سایه‌ای که نیست اما هنوز ردش در دلم مانده  جایی میان خاطراتی که نمی‌میرند  و صدایی که هنوز در  گوشم زمزمه می‌کند. روزها لبخندها اجباری اند  سکوت‌هایم پُر از حرف  شب‌هایم سنگین از تصویر تو که هیچ‌وقت محو نمی‌شود.  نه با خواب نه با گذشت زمان...کاش می‌شد زمان برگردد  برگردم به همان لحظه‌هایی که همه چیز عادی بود ...

شاید  با یک بغل بیشتر  با کمی ماندن با کمی حمایت کردند  می‌توانستم تو را نگه دارم.گاهی دلم فقط یک لحظه‌ی کوتاه می‌خواهد  که بیایی صدایم بزنی  و بگویی من هنوز متوجه تو ام  خوبی؟ و من بگویم  نه...

به چشمانت نگاه کنم و یک دل سیر گریه کنم و بگویم وقتی تو نیستی چطور خوب باشم؟حالا فقط من مانده‌ام  با جای خالی‌ات که مثل یک خلأ بزرگ توی دلم سنگینی می‌کند،  نه شبیه پایان است نه امید، فقط یک نبودنِ بی‌صدا.

و من...  هنوز زیر همین آسمان کبود  بی‌صدا منتظرم

نه برای بازگشتت نه برای قولی تازه و حرف های جدید 

فقط برای این‌که دلم یاد بگیرد

چطور با نبودنت نفس بکشد.

منتظرم

در سکوتی که هر شب اسم تو را تکرار می‌کند شده زیبا ترین اسمی روی زمین 

در دل‌بستگی آرامی که نه فریاد می‌شود نه فراموش.

اگر روزی از زیر همین آسمان کبود گذشتی،

اگر لحظه‌ای سایه‌ای شبیه تو

روی دلم افتاد بدان

کسی این‌جا با تمام خستگی‌ها

با همه‌ی دلتنگی‌ها هنوز بی‌صدا

منتظر مانده است.