فرهنگی

آخرین نفس‌های سال

نوشته شده توسط admin در تاریخ 9 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 101

---

نویسنده: دریا نشاط

رسیدم به آخرین لحظه‌های سال جایی که زمان دیگر به سرعت نمی‌رود  فقط می‌ایستد و نگاهت می‌کند.

حس میکنم از من می‌پرسد

از این سال چه به‌جا ماند؟

اگر عمیق نگاه کنم این سال با تمام شلوغی‌ و رنج هایش خیلی زود گذشت.آن‌قدر زود که هنوز بعضی روزهایش را زندگی نکرده از دست داده‌ام.

تلخی‌ها و شیرینی‌ها درهم آمیختند و حالا همه‌شان شبیه خواب‌اند خوابی که نمی‌دانم بیدار شدنش آرامش بود یا مجازات.

سال قبل با دلی پر از باور ها و آرزو های بزرگ شروع شد.

با این فکر ساده و کودکانه که آخرِ هر سختی یک خوب شدن قطعی نشسته است.

قدم‌هایم با هر سختی و ناامیدی  محکم بود حتی وقتی زمین زیر پا مطمئن نبود.

زیبایی‌ها را با تمام وجود می‌دیدم و حسش میکردم درد ها نه چون بزرگ بودند بلکه چون دلم بلد بود دوست‌شان بدارد و از اشتباهات چشم پوشی کند ...

آن روزها شوق چیزی نبود که دنبالش بگردم اما آن شوق دیدارش

خودش هر صبح زودتر از من بیدار می‌شد. راه‌ها باز بودند برای دیدن آدم ها نزدیک بودن برای آرامش

 و دل… هنوز از ترس شکستن خودش را جمع نمی‌کرد.

اما حالا…

در آخرین نفس‌های سال

می‌بینم نه آن شوق مانده نه آن راه‌ها نه حتی آن من  شوق آرام‌آرام کور شد نه با یک ضربه بزرگ  بلکه با تکرارِ ناامیدی‌های کوچک.

راه‌ها بسته نشدند کم‌کم باریک شدند

تا جایی که دیگر جرأت عبور نداشتم.

و من ذره‌ذره عقب نشستم

تا خودم را گم نکنم

اما انگار همان‌جا گم شدم.

بعضی آدم‌ها رفتند...

نه با قهر!

نه با دعوا!

فقط رفتند…

و همین ساده‌ترین رفتن‌ها

سخت‌ترین زخم‌ها را گذاشتند.

بعضی حرف‌ها هرگز گفته نشد

بعضی دوست داشتن‌ها در دل ماندو بعضی شب‌ها با بغضی تمام شد

که حتی اشک هم جرأت بیرون آمدن نداشت.

این روزها دلم شبیه بخارِ آخرِ سال است

گرم اما ناپایدار.حضور دارد

اما ماندنی نیست.

می‌آید شیشهٔ خاطره‌ها را مات می‌کندو بعد بی‌صدا ناپدید می‌شود.

نه آن‌قدر شکسته‌ام که فرو بریزم

نه آن‌قدر سالم مانده ام که لبخند بزنم.

فقط ایستاده‌ام میان آنچه بود

و آنچه هرگز نشد. سال دارد تمام می‌شود بی‌آنکه قولی بدهد

یا چیزی را با خود ببرد.

من هم چیزی از او نمی‌خواهم. نه معجزه نه شروعی تازه.

فقط کاش

در این رفتن آرام سال اندکی از سنگینی دلم

همراهش برود…