سیاسی

روایت درگیری روز های پنجشیر

نوشته شده توسط admin در تاریخ 11 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 251

---

نویسنده: دریا نشاط

گاهی وسوسه می‌شوم تمام گلوله‌های دنیا را به چالش بکشم و بپرسم ترس واقعی را چه کسی ساخته است؟

چه کسی تصمیم گرفت صدای فلز در دست افراد بزدل جای صدای انسان را بگیرد؟

چه کسی مرگ را عادی کرد و زندگی را به تعویق انداخت؟

جنگ آن‌قدرها هم ترسناک نبود.

آن‌چه استخوانم را می‌لرزاند این بود که هیچ نقشی نداشتیم

نه در آغازش نه در ادامه‌اش

و نه حتی در پایانش برای مان نقش خواهد داده شد 

ما فقط میان خبرها،عددها

و جنازه‌هایی که نام نداشتند

عبور داده شدیم.ما زندگی در گوشه تا یک و ترسناکی را تحمل کردیم همانطور که مادران ما با صبر تحمل کردن در همین جا که استیم منتظر می‌مانیم 

ترس ما از صدای گلوله نیامد ترس از لحظه‌ای آمدکه فهمیدیم قرار نیست کسی دیگر از ما بپرسد چه را از دست داده‌ایم.

وقتی دیدیم خانه‌هابی‌صدا خالی می‌شوند دیوارها حرف نمی‌زنند و خاطره‌ها

جایی برای ماندن ندارند.

ما در گوشه‌ای تاریک زندگی می‌کنیم نه از روی انتخاب

بلکه از روی حذف نان خشک با آب سرد

بخشی از روزمرگی ماست توت چهارمغزطعمی‌ست که گاهی

یادم می‌اندازد  که هنوز زنده‌ایم.در قله‌های کوه دره  پنجشیر زیر سنگ‌های گل‌گلی

جایی که به سایه پناه بردیم و از دور تماشاه کردیم که چگونه محل آلوده می‌شود .و تن به این نمی‌دهیم که به قریه برویم در جایکه جنگ جویان خدا در آن لم داده اند و منتظر آند چگونه مردم را نابود کند و برای خود جای باز کند 

اکنون در تبعید از دور تماشا می‌کنم چگونه محله ام آلوده می‌شود نه فقط با تفنگ باروت بلکه به دروغ‌هایی که آرام‌آرام جا خوش می‌کنند. در میان بزدلان محله پنجشیر...

قریه و خانه گلی ام  را رها کرده‌ام 

اتاقی را که با دستان خودم مزین  میکردم اطاقی که که قرار بود دیوارهایش پر از جدول آرزوهایم باشد.

حالا آن دیوارهایا خالی‌اند

یا پر از رد پاهایی که به ما تعلق ندارند.

 اما امروز دور ایستاده هستم در همین فاصله از دور به برادران سنگر دارانم دست می‌زنم برای این‌که صدا ها بیشتر از این  در سکوت گم نشود. برای سنگرهایی که ساخته می‌شوند برای پیروزی شأن

و نمی‌دانم ادامه این روز

به کجا می‌رسد…نمی‌دانم فردا

چه چیزی کم‌تر خواهد شد 

ترس

خانه‌ها

یا ما!