سیاسی

دموکراسی؛ نام مستعار سلطه!

نوشته شده توسط admin در تاریخ 16 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 97

---

نویسنده: روح‌الیمین روحانی

دموکراسی، زمانی که از زبان امپریالیزم شنیده می‌شود، دیگر یک ارزش انسانی نیست؛ به ابزاری سیاسی تبدیل می‌شود که فقط در خدمت منافع قدرت‌های سلطه‌گر عمل می‌کند. همان ساختاری که در ظاهر از آزادی، حقوق بشر و حق شهروندی سخن می‌گوید، در عمل ماشینی است برای سرکوب ملت‌هایی که حاضر نیستند در مدار منافع آمریکا و غرب حرکت کنند.

تجربه ونزوئلا نمونه‌ای روشن از این تناقض عمیق است. هنگامی که یک کشور تصمیم می‌گیرد منابع طبیعی‌اش، به‌ویژه نفت، را مستقلانه مدیریت کند و هم‌زمان روابط اقتصادی‌اش را با قدرت‌هایی چون چین گسترش دهد، ناگهان به تهدید دموکراسی تبدیل می‌شود. تحریم‌ها آغاز می‌گردد، جنگ رسانه‌ای شدت می‌گیرد و مداخله با نام نجات مردم توجیه می‌شود. 

در این معادله، مردم هرگز هدف نیستند؛ آنچه اهمیت دارد، کنترل منابع و مهار رقبای اقتصادی و سیاسی است.

اما اگر دموکراسی، حقوق بشر، آزادی بیان و حق شهروندی واقعاً برای امپریالیزم آمریکا و متحدانش ارزش داشت، چگونه می‌توان پرداخت هفته‌وار میلیون‌ها دالر به طالبان را توجیه کرد؟ 

گروهی که یکی از خون‌خوارترین، جانی‌ترین و سرکوب‌گرترین ساختارهای حاکمیتی معاصر را نمایندگی می‌کند؛ گروهی که نه‌تنها به هیچ روند انسانی باور ندارد، بلکه به‌صورت سیستماتیک تمام حقوق انسانی مردم افغانستان، به‌ویژه زنان، را نابود کرده است. زنانی که از حق آموزش، کار، حضور اجتماعی و حتی حق دیده‌شدن محروم شده‌اند. 

سکوت غرب در برابر این فاجعه، نه یک اشتباه، بلکه انتخاب آگاهانه است؛ انتخابی که نشان می‌دهد حقوق بشر تنها زمانی معنا دارد که با منافع سیاسی هم‌سو باشد.

این دوگانگی فقط به افغانستان محدود نمی‌شود. در سوریه نیز شاهد یکی از عریان‌ترین نمونه‌های نفاق سیاسی بوده‌ایم. افراد و گروه‌هایی که روزی به‌عنوان تروریست معرفی می‌شدند و برای شناسایی و حذف‌شان میلیون‌ها دالر جایزه تعیین شده بود، به‌محض تغییر معادلات قدرت، به مخالفان میانه‌رو یا حتی قهرمانان آزادی تبدیل شدند. 

تروریزم نه با معیار اخلاقی، بلکه با معیار منافع تعریف شد. کسی که دیروز دشمن بود، امروز اگر در راستای اهداف امپریالیزم حرکت کند، مشروع و قابل حمایت می‌شود.

این الگو بارها و بارها در جهان تکرار شده است؛ از آمریکای لاتین تا خاورمیانه، از آفریقا تا آسیا. کودتاها، جنگ‌ها، تحریم‌ها و حمایت از دیکتاتورها همگی زیر پرچم مفاهیمی زیبا اما تهی از معنا انجام شده‌اند.

 دموکراسی به واژه‌ای مصرفی بدل شده که هر زمان لازم باشد، فعال و هر زمان مزاحم منافع باشد، کنار گذاشته می‌شود. واقعیت این است که امپریالیزم نه دشمن استبداد است و نه دوست آزادی. آنچه برایش اهمیت دارد، اطاعت است. هر حکومتی که مطیع باشد، حتی اگر زن‌ستیز، سرکوب‌گر و ضدانسانی باشد، قابل تحمل و حتی قابل حمایت است و هر ملتی که مستقل بیندیشد، حتی اگر از مسیرهای مردمی حرکت کند، باید تنبیه شود.

تا زمانی که این حقیقت دیده نشود، دموکراسی همچنان نقابی خواهد بود بر چهره سلطه؛ نقابی که پشت آن، همان منطق قدیمی غارت، خشونت و فریب پنهان شده است.