فرهنگی

یاد داشت روز

نوشته شده توسط admin در تاریخ 25 جدی 1404
آخرین بروزرسانی توسط admin در تاریخ 30 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 64

---

نویسنده: دریا نشاط

سکوت گاهی سنگین‌ترین شکل درد است.

درد وقتی که از حد می‌گذرد تو را بی‌صدا به گوشه‌ای از تنهایی می‌کشاند.

نه اینکه چیزی برای گفتن نداشته باشی بر عکس  ناگفته‌ها آنقدر  روی هم تلنبار میشود که دیگر حتی جرئت فریاد هم نمیماند 

هر حرفی که هنوز گفته نشده

سنگین‌تر از  حرف قبلی است و فشارش روی قلبت حس می‌شود.

امروز دوباره سکوت همه وجودم را فرا گرفت ذهنم خالی نبود برعکس… آن‌قدر پُر از حرف‌های نگفته است 

که واژه‌ها حتی قبل از اینکه بیرون بیایندزیر وزن غم فرو می‌ریزند 

گاهی دلم می‌خواهد فریاد بزنم اما جای برای فریاد کشیدن ندارم تنها با کلمات میتوانم بیان کنم صدایش  در گلویم  خشک شده است 

و اشک‌ها هم انگار راهشان را گم کرده اند 

حس میکنم  دنیا ازم فاصله گرفته است 

و من تنها مانده‌ام با سکوتی که از هزار فریاد بلندتر است

اما هیچ‌کس آن را نمی‌شنود.

سکوت امروزم نشانه آرامش من  نیست فرسودگی جانی است که

خسته است از توضیح دادن

از فهمیده نشدن از نادیده گرفته شدن از تکرار حقیقت‌هایی که همیشه نیمه‌کاره مانده‌اند.

خستگی‌ای که نه می‌توانی پنهانش کنی و نه می‌توانی با کسی درمیان بگذاری.

حس می‌کنی هر تلاشی بی‌نتیجه است

و دنیا هنوز نمی‌فهمد که چه می‌گذرد.

حس می‌کنی احساساتت به جایی رسیده‌اند

که دیگر توان عبور از گلو را ندارند.همان‌جا مانده‌ای ساکت

و متاثر تر از همیشه.

گاهی که به  خودم  را نگاه می‌کنم

و می‌بینم که  حتی صدا هم خسته شده و توانِ بیرون آمدن ندارد.

در دل همین سکوت فهمیدم که چرا 

بعضی دردها نباید گفته شوند 

نه چون کوچک‌اند

بلکه چون بیش از حد بزرگ‌اند.

واژه‌ها توان حمل بعضی رنج‌ها را ندارند.

گاهی آدم به خود می‌گوید چطور می‌توانم این همه چیز را توضیح دهم؟

و بعد می‌بیند که هیچ کلمه‌ای کافی نیست.

سکوت اغلب اوقات انتخاب ما نمی باشد  

جایی است  که زندگی ما را به آن رساند.

بعد از تلاش‌های فراوان وقتی دیده و فهمیده نشدیم خاموشی خودش آمد.

و امروز فهمیدم چرا بعد از شنیدن خبرهای بد آدم کم‌حرف می‌شود 

این سکوت از بی‌احساسی نیست

از شدت دردی‌ست که همه‌چیز را فلج می‌کند.

دردی که نه راه حل دارد

و نه راه فرارفقط می‌نشیند

و آرام‌آرام تو را به درون خودت می‌کشاند.

امروز را با همین سکوت تمام می‌کنیم 

با دلی پُر و صدایی که هنوز راه بیرون آمدن ندارد.

شاید فردا واژه‌ای پیدا شود

که بتواند کمی از این سنگینی را بگوید…

و شاید هم سکوت هنوز حرف‌هایی دارد

که وقت گفتن‌شان نرسیده است.