فرهنگی

نامه‌‌های نافرجام

نوشته شده توسط admin در تاریخ 28 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 92

---

نویسنده: میرا جان امیری 

امشب از شدت دلتنگی، رفتم سراغ آن‌چه روزگاری مرا آسوده‌خاطر می‌ساخت؛

اما دیگر هیچ‌کدام تسلی دل من نشد.

خواسته و ناخواسته مرا به سوی گذشته‌ها می‌کشاند؛

گذشته‌ای که دیگر حتی پیامی هم برایم ندارد.

آن دلتنگی چنان بر من فشار می‌آورد که

نه آسمان با آن فراخی‌اش،

نه درخشش ستارگانش

و نه رونمایی ماه تابانش

هیچ‌کدام آرامم نمی‌کند.

آسمان برایم شبیه ابرهای سیاه شده

و زمین، با آن‌که به این بزرگی‌ست،

دیگر جایی برای من ندارد.

تنها خواسته‌ام بازگشت گذشته است.

رویاپردازی می‌کنم؛

ای کاش می‌توانستم گذشته را دوباره به سوی خود بکشانم

و مانع رفتن عزیزانم شوم…

اما این فقط یک رویاست؛

رویایی که هرگز به حقیقت نمی‌رسد

و محکوم است همیشه

در همان گذشته بماند و بس.

رفتم سراغ آلبوم‌هایی

که از گذشته، با تو یادگاری گرفته بودم.

دیدم و گریستم؛

برای خودم،

برای نوری که از من گرفته شد

و آسمان زندگی‌ام

ناگهان تیره شد

و پر از ابرهای سیاه.

آن‌قدر که دیگر توان برایم نماند؛

سر بر دست گذاشتم

و در گوشه‌ی همان میزی نشستم

که همیشه

از تو

می‌نویسم…

و تو رفتی…

تنها همین چند واژه است که گاه مرا غرق گذشته و حالم میسازد.

پلی میان حال و گذشته‌ام میشود.

سرانجام قلم به این مصرع ها پایان یافت.

تو رفته‌ای غربت که همانجا وطنت شد

از من که بریدی و برفتی چمنت شد 

دلبسته‌ی اغیار شدی رنگ حنا دست

آن جامه رنگین و عروسی به تنت شد 

من در غم و اندوی تو در کوه چو فرهاد

آیا که چنان حال مرا این یمنت شد؟

احوال من و این همه رنجور و صبوری 

از نامه و پیغام تو این را ثمنت شد

تو عهد شکستی و به قولت نرسیدی 

رنجور و جیگر سوخته این‌ها حزنت شد

هر سنگ به فریاد زدم نام تو بگرفت 

آیا که همین رفتن تو از وطنت شد.؟