سیاسی

احدی را از امروز می‌شناسید؟!

نوشته شده توسط admin در تاریخ 12 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 94

---

نویسنده: امیر آریایی

پس از مصاحبهٔ سمیع مهدی، یکی از روزنامه‌نگاران شناخته‌شدهٔ این سرزمین، با انورالحق احدی، رهبر پیشین حزب ملت، از برتری‌طلبان برجسته‌ای که از سال‌ها بدین‌سو در پی ترویج افغانیت و پشتونوالی و تحکیم قدرت این دودمان از هر طریقی ممکن می‌باشند، مقالهٔ «زوال پشتون‌ها» نوشتهٔ آقای احدی را مرور کردم.

گفت‌وگوی احدی با آقای مهدی در حالی اوج می‌گیرد و توجه کاربران شبکه‌های اجتماعی را به خود جلب می‌سازد که تمام لُب و لباب این گفت‌وگو این است که به باور احدی، هویت ملی و دولت ملی در افغانستان متعلق به پشتون‌هاست و زبان دولت ملی نیز باید پشتو باشد و بقیهٔ قوم‌ها‌ مکلف به یادگیری این زبان شوند.

احدی در مقالهٔ زوال پشتون‌ها که در جولای ۱۹۹۵ در نشریهٔ «مطالعات آسیایی» به نشر رسیده، می‌گوید که امپراتوری درانی برای نخستین‌بار پشتون‌ها را تحت ادارهٔ یک مرکز سیاسی واحد درآورد. جنگ‌جویان قبایلی ستون فقرات قوت‌های نظامی آن امپراتوری را تشکیل می‌دادند و دولت نیز پشتون‌ها را نسبت به سایر رعایای خود از امتیازاتی برخوردار کرده بود. مالیات پشتون‌ها کمتر از سایرین بود، قبایل آن‌ها، به‌ویژه درانی‌ها، بزرگ‌ترین دریافت‌کنندگان زمین‌های بخششی دولتی بودند و نخستین کسانی بودند که از بودجه و هزینه‌های دولتی برخوردار می‌شدند.

احدی که یکی از بیماران و برتری‌جویانی است که تمام فکر و دغدغه‌اش پشتونوالی و برتری‌جویی است، در این مقاله ادعا می‌کند که معاهدهٔ دیورند، که در سال ۱۸۹۳ بین هند برتانوی و افغانستان امضا شد، بیش از نصف نفوس پشتون‌ها را از کنترول دولت افغانستان خارج ساخته و به‌طور قابل ملاحظه‌ای اکثریت نسبی جمعیتی‌شان را در افغانستان تقلیل داده است. از طرف دیگر، تحکیم دولت مرکزی نسبت به ولایت‌ها، جابه‌جاسازی ناقلان پشتون در شمال و سرکوب هزاره‌جات، سلطهٔ پشتون‌ها را در سرتاسر افغانستان با قدرت قایم نمود.

گرفتن قدرت در کابل در سال ۱۹۲۹ توسط حبیب‌الله تاجیک‌تبار، برای مدت زمانی کوتاه برتری پشتون‌ها را زایل ساخت؛ تا زمانی که نادرخان، با حمایت جنگ‌جویان قبایلی، حبیب‌الله را شکست داد و با برادرش، نخست‌وزیر هاشم‌خان، دوباره موقعیت پشتون‌ها را تحکیم بخشید.

آقای احدی در این مقالهٔ خود همچنان ادعا می‌کند که طالبان در سال‌های ۱۹۹۴ تا فبروری ۱۹۹۵ کنترول ده ولایت پشتون‌نشین را در اختیار داشتند و اخیراً ولایت‌های نیمروز و بخش‌هایی از ولایت فراه را نیز از اسماعیل‌خان، فرماندهٔ تاجیک‌تبار غرب افغانستان، پس گرفته‌اند؛ اما آن‌ها در نزدیکی کابل اراضی‌ای را که قبلاً از سوی پشتون‌ها کنترول می‌شود، از دست داده‌اند.

احدی در بخشی از این مقاله خود نگاشته است: عروج طالبان خوش‌بینی را در میان پشتون‌ها دامن زده است

و با سربرآوردن طالبان، اتحاد پشتون‌ها به‌طور قابل ملاحظه‌ای قوام یافته است.

پس اگر شما امروز آگاه شده‌اید که احدی به‌تازگی چنین سخن‌هایی به زبان می‌آورد، قطعاً بی‌تفاوتی و عدم درک شما را نسبت به قضایای کلان کشوری نشان می‌دهد؛ در حالی‌که احدی بیش از ۳۰ سال پیش، به‌خاطر تامین قدرت و ثروت‌شان، عروج طالبان را خوش‌بینانه می‌نگریست و قطعاً امروز به پیروزی ایشان جشن و خوشحالی دارند.

بنابراین، برای مهار پلان‌های مخرب و ویران‌گر این انسان‌های برتری‌طلب، راهی جز مبارزهٔ هوشمندانه و متحدانه وجود ندارد. اگر یکی نشویم و به خود نیاییم، زود است که بیش از این در قهقرا و حاشیه رانده شویم.

بیایید همه با هم برای شکوه از دست‌رفته مان کار و تلاش پیشه کنیم.