سیاسی

مهندسی خلاقانه‌ی شخصیت‌سازی و زاویه‌ای مرموز در رهبری مسعود

نوشته شده توسط admin در تاریخ 10 حمل 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 108

---

نویسنده: معین اسلام‌پور

بخش سوم (پایانی)

یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد قهرمان ملی، انسان‌شناسی او بود. او افراد را در فرایند آموزش نظامی با دقت انتخاب می‌کرد و عقربه‌ی استعداد آن‌ها را دقیق شناسایی می‌نمود تا بداند هر فرد در کجا می‌تواند مفید و مؤثر واقع شود. 

در واقع، او مهندسی خلاق بود که آجرهای انسانی را در جای مناسب خود به کار می‌گرفت. فرماندهانی را برمی‌گزید که نسبت به خودش وفاداری و صداقت کامل داشتند و در شرایط دشوار میدان نبرد نیز قادر بودند به تنهایی در برابر دشمن مقاومت کنند. 

تجربه‌ی میدان نبرد به وضوح نشان داده است که مهره‌های آموزش‌دیده‌ی مکتب نظامی مسعود، بعدها به مؤثرترین و قدرتمندترین فرماندهان جنگ تبدیل شدند.

از میان این افراد می‌توان به ژنرال داوود داوود، استاد عطا محمد نور، ژنرال سید خیلی، بسم‌الله محمدی، ژنرال عتیق‌الله بریالی، ژنرال باز محمد احمدی، ژنرال شاه‌جهان نوری و دیگران اشاره کرد. مسعود ده‌ها تن مانند این‌ها را حمایت کرده و در پست‌های مهم استخدام نمود که بعدها به فرماندهان مقتدر و بانفوذی تبدیل شدند.

پس از سقوط رژیم خودکامه‌ی طالبانی، این افراد در دو دهه‌ی اخیر، هر کدام با توجه به ظرفیت و کارنامه‌ی مبارزاتشان علیه اشغال‌گری، در پست‌های مهم دولتی استخدام شده و ساختار ارتش با حضور آن‌ها شکل گرفت.

در واقع، سنگ بنای ارتش در دوران جمهوریت کرزی-غنی احمدزی، توسط قهرمان ملی و نیروهای مقاومت گذاشته شد. ارتش جدید کشور در کمترین بازه‌ی زمانی، با آرایش و آموزش کوتاه مدت، آماده‌ی نبرد علیه گروه‌های تکفیری و طالبانی شد. 

اما تزاحم و تقابل تفکر قومی، این نیروها را در شرایط دشوار و گاهی با ترور و به حاشیه راندن مواجه کرد و برخی نیز تا فرجام در ساختار نظام جمهوریت به صورت نمادین و مصلحتی باقی ماندند.

روی هم رفته، قهرمان ملی در ظرفیت‌سازی و گزینش کادرهای جوان، خلاقیت ویژه‌ای داشت. این‌که برخی از این افراد در افکار عمومی منفعل و ناتوان معرفی شده‌اند، عوامل متعددی دارد که در فرصتی مناسب به آن پرداخته خواهد شد.