فرهنگی

لعل بیگم؛ روایت یک زن عیار

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 23 ثور 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 58

---

نویسنده: میرا جان امیری

بخش سوم

همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت و هر دو خانواده سرگرم تدارک عروسی شدند. رحیم‌شاه تازه از کابل آمده بود و زمستان نیز آهسته‌آهسته از راه می‌رسید.

پنجشیر در هر موسم، زیبایی ویژه‌ای به خود می‌گیرد و آن روزها نیز با هوای بارانی، عطر خاک و آرامش دلنشینی در فضای قریه پراکنده بود.

عروسی برپا شد و مردم از قریه‌های دور و نزدیک پنجشیر، دسته‌دسته برای شرکت در این محفل خوشی به خانیز می‌آمدند. کاکا سرور دو گوساله‌ را برای این محفل خوشی ذبح کرد و برای پذیرایی از مهمانان، همان رسم و فرهنگ مروج وطن را به‌جا می‌آورد؛ «تکه‌گوشت» با نان چپاتی تنوری که زنان قریه پیش از محفل می‌پختند و آماده می‌کردند. همچنان روغن‌جوشی، یکی از غذاهای بومی پنجشیر، با روغن طبیعی و روغن زرد تهیه شده بود که بیشتر توسط خانوادهٔ دختر آماده و میان اقارب نزدیک بچه‌خیل تقسیم می‌شد.

آهسته‌آهسته هوا تاریک می‌شد و لعل‌بیگم با چشمان پر از اشک، خانهٔ پدر را ترک می‌کرد؛ خانه‌ای که سال‌ها شانه‌به‌شانهٔ پدر برای آبادانی‌اش زحمت کشیده بود.

او را بر اسپ سفیدی سوار کردند و صدای طنین تفنگ‌های دهن‌پر در میان قریه و کوه‌ها می‌پیچید. همه‌جا رنگ خوشی داشت. لعل‌بیگم تنها چند خانه دورتر از خانهٔ پدر می‌رفت؛ جایی که قرار بود برگ تازه‌ای از زندگی‌اش آغاز شود؛ آدم‌های نو، خانهٔ نو و تجربه‌ای نو…

آسمان شب دیدنی شده بود؛ ستارگان می‌درخشیدند و ماه کامل، نور خود را بر قریه می‌پاشید. صدای دلنشین صوفی عارف تا دوردست‌ها شنیده می‌شد و نوای قرصک و دف در کوچه‌های قریه می‌پیچید:

«یک چند زمن گوش کن ای نور دو دیده

ای نور دو دیده

در آرزوی آنکه شویم دیده به دیده

ای دیده به دیده…»

تا نیمه‌های شب، صدای قرصک و دف ادامه داشت و قریه در شور و مستی غرق بود. گویی درختان نیز با آن نغمه‌ها هم‌صدا شده بودند؛ آمیزه‌ای از وزش باد، جنبش شاخه‌ها و آوازهایی که از میان در و کلکین خانهٔ کاکا سرور بیرون می‌آمد. آن‌سوی قریه، دریا با شرشر آبش همنوایی می‌کرد و مستی خود را به شب می‌بخشید.

پیش از آنکه صدای اذان صبح بلند شود، همه‌چیز در سکوت فرو رفت.

و صبحِ آن شب، زندگی دوباره به حالت عادی خود بازگشت.