فرهنگی

۲۴ جوزا روز بزرگداشت از جایگاه و مقام مادر

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 23 جوزا 1405
نویسنده: میرا جان امیری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 68

---

همواره در سرزمین ما ۲۴ جوزا را مصادف به روز گرامی‌داشت از مقام مادر تاریخ‌گذاری کرده‌اند.که این روز توسط کابینه دولت وقت با پیگیری و تلاش زنان کشور در تقویم رسمی کشور نام‌گذاری شد.

مادر که جایگاه و مقامش را نمی‌شود در روز و ماه و سال گنجانید، چون مادر مقدس‌ترین موجود روی زمین برای همه انسان‌هایی که ارزش آن را درک می‌کنند است. همهٔ زمان وقف مقام و نام مقدس مادر است و اینکه روزی را تاریخ‌گذاری کرده‌اند بُعد دیگری از ارزش و ارج‌گذاری به نام و مقام مادر است.

مادر واژه‌ای است که با هر بار به زبان آوردن آن، حس آرامش و دلگرمی را در وجود خود می‌توان احساس و زنده نمود.

مادر تعریفی از عشق، ایثارگری، مهربانی، وفاداری و صداقت است.

مادر را نمی‌توان در واژه‌ها، سطرهای کتاب، مقاله و اشعار خلاصه نمود؛ او منظری از زیبایی خلقت خداوند، آرامش، وفاداری، نیک‌پنداری، احساس دلنشین، پایه و ستون جامعه بشری است.

چون ایثارگری، تلاش، زحمت و فداکاری او را بدون کدام آه و خستگی می‌توان در مقابل فرزندانش احساس کرد که در وجود هیچ فرد دیگر نمی‌توان آن را جستجو کرد. از این رو می‌توان گفت که نخستین وطنِ آدمی آغوشِ مادر است. پس مواظب باید بود و همیشه آن‌جا را آباد نگه‌داریم و جایگاه و ارزش آن را با تمام وجود خود خوب پذیرفت.

چون‌که مقام مادر فراتر از هر مقام و جایگاهی در این جهان هستی باارزش‌تر است.

در اینجا می‌توان اشاره از منظر دینی کرد که خداوند چقدر مادر را جایگاه والای در مقام خود ارج‌گذاری کرده است؛ وجود مادر را باارزش‌تر از جنت و آنر زیر پایش قرار داده است.

پس می‌توان گفت که مادر چه موجود پاک، مهربان و آگاه می‌باشد که از دامانش در طول تاریخ چه قهرمانانی تربیت شدند و قد برافراشتند که تاریخ باشکوه و ماندگاری را به نام خود جاودانه نموده‌اند.

مثال روشن آن را می‌توان وجود بهترین عالم، سرور کائنات حضرت محمد (ص) مشاهده کرد که بیشتر از چهارده صد سال پیش جهان هستی را از وجود ظلم، بربریت، تاریکی و جهالت به سوی روشنایی، علم و خودشناسی سوق داد و تا امروز نامش ورد زبان‌های همه انسان‌ها جاری است.

پس می‌توان گفت که مادر چنین موجود مقدسی است که جهان با سخنان و قدوم مبارکش در پیشگاه الله متعال آراسته شده است.

آخر سخن را با این غزل شعرگونه پایان داد:

مادرم نور و صفای خانه است

جوهر نایاب، دوای خانه است

مهر او تابنده‌تر چون آفتاب

با حضورش آن شفای خانه است

عشق را پرسی بگویم مادرم

او برکت، هم دعای خانه است

او جوانی را به پایم پیر کرد

قهرمان و هم بقای خانه است

هر چه گویم در حقش کمتر بوَد

در وفاداری، وفای خانه است

مادرم روزش نه یک روز است و بس

چون محبت، او عطای خانه است

درد و رنجی بی‌شمار دارد به دل

باز هم او صبر و پای خانه است

مادرم جنت به پایش خاک شد

چونکه او نور و صفای خانه است