سیاسی

در خاک فاریاب، یک نام برای همیشه ماند؛ سهراب عظیمی!

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 28 جوزا 1405
نویسنده: شایق قاسمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 47

---

در واپسین ماه‌های جمهوری افغانستان، زمانی که خطوط جبهه یکی پس از دیگری فرو می‌ریخت، نام‌هایی در میدان جنگ ماندگار شدند؛ نام‌هایی که در میان دود، آتش و عقب‌نشینی‌های پی‌درپی، هنوز به‌عنوان نماد ایستادگی یاد می‌شوند. سهراب عظیمی یکی از همان نام‌هاست؛ فرمانده جوان نیروهای ویژه ارتش افغانستان که در نبرد دولت‌آباد فاریاب، آخرین مأموریت خود را انجام داد و هرگز بازنگشت.

جوانی در میان نظم و جنگ

سهراب عظیمی فرزند جنرال ظاهر عظیمی، سخنگوی پیشین وزارت دفاع افغانستان بود. او در محیطی بزرگ شد که نظامی‌گری و مسئولیت دولتی بخشی از زندگی روزمره‌اش بود. اما انتخاب او تنها ادامه یک مسیر خانوادگی نبود؛ بلکه ورود آگاهانه به یکی از سخت‌ترین و خطرناک‌ترین واحدهای نظامی افغانستان بود: نیروهای ویژه (کماندو).

او از جمله افسرانی بود که آموزش‌های تخصصی را در سطح بالا فرا گرفته و در مأموریت‌های پیچیده عملیاتی شرکت می‌کرد؛ مأموریت‌هایی که در سال‌های پایانی جنگ، اغلب در مناطق بحرانی شمال افغانستان جریان داشت.

دولت‌آباد؛ جایی که جنگ به نقطه اوج رسید

در جوزای ۱۴۰۰، ولسوالی دولت‌آباد ولایت فاریاب به یکی از داغ‌ترین نقاط درگیری تبدیل شد. هم‌زمان با پیشروی سریع طالبان و فروپاشی مواضع در چندین ولایت، نیروهای ویژه ارتش برای جلوگیری از سقوط مناطق وارد عملیات شدند.

در همین نبرد بود که سهراب عظیمی در کنار هم‌رزمانش درگیر شد؛ نبردی سنگین، پیچیده و چندلایه که در آن خطوط دفاعی بارها جابه‌جا شد. گزارش‌ها از درگیری شدید و تلفات قابل توجه در صفوف نیروهای ارتش حکایت دارند. در همین میدان بود که سهراب عظیمی جان باخت؛ در خطی که برای او فقط یک وظیفه نظامی نبود، بلکه معنای تعهد و ایستادگی داشت.

نماد یک نسل فراموش‌شده

مرگ او تنها پایان زندگی یک افسر نبود؛ بلکه نشانه‌ای از پایان یک دوره در تاریخ ارتش افغانستان بود. نیروهای ویژه‌ای که سال‌ها به‌عنوان یکی از ستون‌های اصلی امنیت کشور شناخته می‌شدند، در ماه‌های پایانی نظام جمهوری درگیر شدیدترین نبردهای خود شدند.

برای بسیاری، سهراب عظیمی نماینده نسلی است که در میان دو واقعیت متضاد زندگی کرد: امید به ساختن یک ارتش مدرن، و واقعیت یک جنگ فرسایشی و بی‌پایان.

میان روایت‌ها و حافظه جنگ

روایت‌های مختلفی از نبرد دولت‌آباد و سرنوشت نیروهای آن منتشر شده است. برخی منابع از تلفات سنگین و شرایط پیچیده میدان نبرد سخن می‌گویند. در فضای پس از جنگ، این روایت‌ها هنوز هم محل بحث و اختلاف‌اند. اما آنچه قطعی است، حضور سهراب عظیمی در یکی از سخت‌ترین مقاطع جنگ و پایان زندگی او در همان میدان است.

میراث یک نام

امروز، نام سهراب عظیمی در حافظه جمعی جنگ افغانستان به‌عنوان یکی از افسران نیروهای ویژه ثبت شده است؛ نه فقط به‌عنوان یک نظامی، بلکه به‌عنوان بخشی از داستان بزرگ‌تری که در آن هزاران جوان در جست‌وجوی امنیت، نظم و آینده‌ای پایدار، وارد میدان جنگ شدند.

او در میان آن همه آشوب، در نقطه‌ای ایستاد که تاریخ از آن عبور کرد، اما نامش هنوز در روایت‌ها باقی مانده است.