سیاسی

مادران قهرمان؛ یکی در صحنه رسانه‌ها و دیگری در دل رنج و مقاومت

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 13 سرطان 1405
نویسنده: دریا نشاط

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 98

---

رومینا پورمختاری، وزیر آب‌وهوا و محیط‌ زیست سویدن، با حضور در نشست وزیران اتحادیه اروپا، در حالی که پسر سه‌ماهه‌اش را در آغوش داشت، تحسین بسیاری را برانگیخت. رسانه‌های جهان این تصویر را بارها منتشر کردند و از آن به‌عنوان نمادی از حمایت از مادران شاغل، برابری جنسیتی و ضرورت ایجاد فرصت برابر برای زنان در عرصه سیاست یاد کردند. این تحسین، شایسته اوست.

اما وقتی من این تصویر را دیدم، شگفت‌زده نشدم.

ذهنم بی‌اختیار به زنی تبعیدشده از افغانستان رفت؛ به زنانی که سال‌هاست بدون دوربین، بدون تشویق، بدون جایزه و بدون آن‌که کسی داستان زندگی‌شان را روایت کند، هر روز قهرمانانه زندگی می‌کنند. خواستم از گوشه‌ای از زندگی یکی از همین زنان بنویسم؛ زنی که شاید جهان او را نشناسد، اما برای من نماد واقعی استقامت مادری و مبارزه است؛ بانو حسینا سروری و دو دخترش.

افتخار آشنایی با او را در برنامه‌ای به‌نام «گفت‌وگوی تاجیکان در مورد مشکلات پناهجویان» داشتم. هنوز تصویرش از ذهنم پاک نشده است.

در میان نشست‌های طولانی و گفت‌وگوهای جدی، او همیشه دو دختر دوقلوی کوچکش را همراه خود داشت.

یک دستش یکی از کودکان را در آغوش می‌گرفت، با دست دیگر برای کودک دوم شیر آماده می‌کرد، یکی را آرام می‌ساخت و اشک دیگری را پاک می‌کرد.

در همان لحظه، بدون آن‌که تمرکزش را از دست بدهد، درباره مسائل مهم زنان افغانستان و معترضین سخن می‌گفت، پیشنهاد می‌داد، تصمیم می‌گرفت و مسئولیتش را انجام می‌داد.

هیچ‌گاه از یاد نمی‌برم که چگونه میان صدای گریه کودکان، لبخند می‌زد تا دیگران متوجه خستگی‌اش نشوند.

وقتی یکی از دخترانش بی‌قرار می‌شد، او را در آغوش می‌گرفت، آرامش می‌کرد و چند دقیقه بعد دوباره با همان صلابت به جلسه بازمی‌گشت؛ گویی تمام دردها و خستگی‌های دنیا را پشت لبخندی آرام پنهان کرده بود.

اما آنچه این تصویر را برای من بزرگ‌تر می‌کند، تنها مادری او نیست.

حسینا سروری خود با بیماری نیز دست‌وپنجه نرم می‌کند.

در حالی که جسمش نیازمند استراحت و مراقبت است، بار سنگین زندگی، مسئولیت دو کودک، دوری از همسر، غربت، تبعید، فعالیت‌های اجتماعی و دغدغه مردمش را یک‌تنه بر دوش می‌کشد.

کمتر کسی می‌داند پشت آن لبخندهای آرام چه دردهایی پنهان است؛ دردهایی که هر کدام می‌توانست زنی را از پا درآورد، اما او هر بار دوباره ایستاد.

او می‌توانست تسلیم شود.

می‌توانست به بهانه بیماری، تنهایی یا تبعید، از ادامه راه دست بکشد و زندگی آرامی در کنار همسرش در افغانستان داشته باشد.

اما چنین نکرد.

او ایستاد و در برابر مشکلات مقاومت کرد؛ نه فقط برای خودش، بلکه برای دخترانش، برای زنان افغانستان و برای آرمان‌هایی که به آن‌ها ایمان داشت.

گاهی با خود فکر می‌کنم اگر حسینا سروری در کشوری اروپایی یا آمریکایی زندگی می‌کرد، چند مستند درباره زندگی‌اش ساخته می‌شد؟

چند جایزه بین‌المللی به او تعلق می‌گرفت؟

چند رسانه داستانش را با افتخار روایت می‌کردند؟

و چند میلیون نفر او را به‌عنوان نماد استقامت می‌شناختند؟

اما او افغانستانی است.

و شاید همین کافی است تا سال‌ها دیده نشود.

افغانستان پر از زنانی مانند حسینا است؛ زنانی که تاریخ را نه با سخنرانی‌های باشکوه، بلکه با اشک‌های پنهان، شب‌های بی‌خوابی، رنج مهاجرت، درد بیماری، مسئولیت مادری و ایستادگی در برابر سختی‌ها نوشته‌اند.

جهان گاهی تنها چند دقیقه از زندگی یک زن را می‌بیند و برایش کف می‌زند، اما سال‌ها مبارزه زنان افغانستانی را نمی‌بیند؛ زنانی که زیر سایه جنگ، افراط‌گرایی، تبعیض، تهدید، مهاجرت و فقر، هر روز زندگی را از نو می‌سازند.

برای من، قهرمانی یعنی مادری که در میان جلسه، کودک خود را آرام می‌کند و هم‌زمان از حقوق زنان دفاع می‌کند.

قهرمانی یعنی زنی که با وجود بیماری، اجازه نمی‌دهد دردهایش او را از مسئولیتش بازدارد.

قهرمانی یعنی زنی که شب را با نگرانی آینده فرزندانش به صبح می‌رساند و صبح، با لبخند، دوباره برای ساختن آینده دیگران تلاش می‌کند.

بانو حسینا سروری یکی از صدها زن گمنام افغانستان است که اگرچه نامشان بر صفحه نخست رسانه‌های جهان نمی‌آید، اما هر کدام به اندازه یک کتاب، یک تاریخ و یک نسل، داستان ناگفته در سینه دارند.

شاید جهان روزی آنان را بشناسد، اما حتی اگر هرگز چنین روزی نرسد، حقیقت تغییر نخواهد کرد؛ قهرمانان واقعی همیشه زیر نور دوربین‌ها زندگی نمی‌کنند.

گاهی در سکوت، با کودکی در آغوش، با بیماری در جسم، با غربت در دل و با امید در نگاه، تاریخ را می‌نویسند.

حسینا سروری برای من یکی از همان قهرمانان است.