سیاسی

تاجیکان افغانستان تا کی در انزوای سیاسی؟

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 24 سرطان 1405
نویسنده: محمدخان دلسوز تاجیک

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 77

---

ما تاجیکان افغانستان گاهی باید از خود بپرسیم: تا چه زمانی قرار است فقط تماشاگر باشیم؟

سال‌هاست که با وجود نقش بزرگ و انکارناپذیر تاجیکان در تاریخ، فرهنگ، علم و سیاست این سرزمین، حضور آنان در دایره تصمیم‌گیری‌های کلان کشور روزبه‌روز کمرنگ‌تر شده و تا مرحله حذف از قدرت سیاسی رسیده است. 

امروز، مساله تنها نداشتن چند مقام دولتی نیست، مساله اصلی این است که صدای بخش بزرگی از مردم افغانستان در ساختار قدرت کمتر شنیده می‌شود و خاموش شدن این صدا، پیامدهای سنگینی برای آینده کشور خواهد داشت.

باور داشته باشید هرگاه ملتی از قدرت سیاسی دور بماند، به‌تدریج در عرصه‌های دیگر نیز آسیب می‌بیند؛ زبانش کمتر دیده می‌شود، فرهنگش کمتر مورد حمایت قرار می‌گیرد، تاریخش کم‌رنگ روایت می‌شود و نسل جوانش احساس می‌کند که سهمی در ساختن آینده کشور ندارد. این همان خطری است که امروز نباید آن را نادیده گرفت.

اما شاید تلخ‌تر از همه این باشد که بخشی از این وضعیت، نتیجه اختلاف‌ها و پراکندگی‌های خود ما تاجیکان است. سال‌هاست که به‌جای ساختن یک صدای واحد، هر کس راه خود را رفته و بسیاری از چهره‌های اثرگذار، به‌جای هم‌افزایی، از یکدیگر فاصله گرفته‌اند. 

بارها منافع شخصی بر منافع جمعی ترجیح داده شده است. با یقین می‌توان گفت که هیچ جامعه‌ای با تفرقه به عزت نرسیده و هیچ ملتی با پراکندگی نتوانسته جایگاه شایسته خود را حفظ کند.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، تاجیکان به همدلی، همگرایی و خرد جمعی نیاز دارند؛ نه برای رویارویی با دیگر اقوام افغانستان، بلکه برای دفاع از حقوق مشروع‌شان در قدرت سیاسی افغانستان، پاسداری از زبان و فرهنگ، حفظ هویت تاریخی و ساختن آینده‌ای که نسل‌های بعدی در آن احساس عزت، امید و تعلق داشته باشند.

ما تاجیکان اگر امروز نسبت به سرنوشت خود بی‌تفاوت باشیم، فردا شاید فرصت جبران بسیار دشوارتر باشد. باید باور داشته باشیم که تاریخ منتظر هیچ ملتی نمانده و نخواهد ماند. ملت‌هایی که بیدار می‌شوند، آینده خود را می‌سازند و ملت‌هایی که درگیر اختلاف، سکوت و انفعال می‌مانند، دیگران برای آنان تصمیم می‌گیرند.

این نوشته دعوت به دشمنی با هیچ قوم و هیچ انسانی نیست، بلکه درد دلی است با نخبگان تاجیک و دعوتی به بیداری، همبستگی و مسوولیت‌پذیری. قابل یادآوری است که تاجیکان افغانستان سرمایه‌های بزرگی چون دانش، فرهنگ، تاریخ، زبان و نیروی انسانی توانمند در اختیار دارند و اگر این سرمایه‌ها با اتحاد، اعتماد متقابل و خرد جمعی همراه شود، هیچ انزوایی برای آنان همیشگی نخواهد بود.

نخبگان، دانشگاهیان، فرهنگیان، شخصیت‌های سیاسی و همه فرهیختگان تاجیک‌تبار باید مسوولیت تاریخی خود را با درایت و دوراندیشی احساس کنند و بدانند که امروز زمان آن رسیده است تا اختلاف‌های کوچک را کنار بگذاریم، به یکدیگر اعتماد کنیم و باور داشته باشیم که هیچ‌کس بیش از خود ما برای آینده ما دلسوز نخواهد بود؛ زیرا آینده را ملت‌هایی می‌سازند که در بزنگاه‌های تاریخ، وحدت را بر تفرقه و منافع جمعی را بر منافع فردی ترجیح می‌دهند.