سیاسی

امروز زمان تاریخ‌سازی‌ست، نه تاریخ‌خوانی

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 4 اسد 1405
نویسنده: محمدخان دلسوز تاجیک

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 85

---

سال‌هاست که از گذشته سخن می‌گوییم؛ از روزهای افتخار، از قهرمانان، از مقاومت، از پیروزی‌ها و از زخم‌های عمیقی که بر پیکر وطن‌مان نشسته است. بارها تاریخ را ورق زده‌ایم، خاطره‌ها را زنده کرده‌ایم و از بزرگان خود یاد کرده‌ایم. این یادآوری، بخشی از هویت یک ملت است، اما هیچ ملتی تنها با تکرار گذشته، آینده خود را نساخته است. 

تاریخ برای آن نوشته می‌شود که چراغ راه فردا باشد، نه اینکه انسان را در حسرت دیروز متوقف کند. ملتی که همه توان خود را صرف ستایش گذشته کند، فرصت ساختن آینده را از دست خواهد داد.

امروز، برای تاجیکان افغانستان، زمان آن فرا رسیده است که از سایه خاطره‌ها بیرون بیایند و مسوولیت ساختن فردا را با اراده، آگاهی و اعتماد به نفس بر عهده بگیرند. اگر قهرمان ملی کشور، شهید احمدشاه مسعود، در دشوارترین روزهای این سرزمین از جان خود گذشت، هدفش این نبود که نسل‌های پس از او تنها نامش را بر زبان بیاورند یا تصویرش را بر دیوارها بیاویزند. 

او می‌خواست روح ایستادگی، عزت، آزادگی، همبستگی و مسوولیت‌پذیری در وجود مردمش زنده بماند و هر نسل، ادامه‌دهنده همان راه با زبان و ابزار زمان خود باشد.

امروز شرایط تغییر کرده است، میدان مبارزه تنها در سنگر و جبهه خلاصه نمی‌شود؛ میدان اصلی، میدان آگاهی، دانش، اندیشه، همبستگی، سازماندهی، کار، ابتکار و سازندگی است. 

جامعه‌ای که به علم، خرد، وحدت و مشارکت تکیه کند، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز راه خود را به سوی پیشرفت خواهد یافت. آینده را کسانی می‌سازند که به جای توقف در گذشته، با نگاه روشن، اراده استوار و احساس مسوولیت، برای فردا برنامه داشته باشند.

باید به یاد داشته باشیم که هیچ نسلی با زندگی در خاطره‌ها ماندگار نشده است. ملت‌ها زمانی جایگاه واقعی خود را بازمی‌یابند که خود به بخشی از تاریخ تبدیل شوند؛ تاریخی که با عمل، فداکاری، همدلی و دستاوردهایشان نوشته می‌شود، نه تنها با روایت افتخارات پیشینیان. احترام به گذشته زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که الهام‌بخش حرکت امروز و زمینه‌ساز فردایی بهتر باشد.

اگر نتوانیم فصل تازه‌ای از عزت، اتحاد، همدلی، حضور موثر و نقش‌آفرینی را رقم بزنیم، آیندگان نیز از ما تنها با حسرت یاد خواهند کرد. پرسش اساسی این نیست که گذشتگان برای ما چه کردند؛ پرسش این است که ما برای نسل‌های بعد چه میراثی بر جای خواهیم گذاشت. آیا فرزندان ما از ما به عنوان نسلی یاد خواهند کرد که تنها گذشته را روایت کرد، یا نسلی که با همت، خرد، شجاعت و مسوولیت، صفحه‌ای تازه در تاریخ این سرزمین گشود؟

امروز، بیش از هر زمان دیگر، زمان تاریخ‌سازی است، نه تاریخ‌خوانی. فردا را کسانی خواهند نوشت که امروز تصمیم بگیرند از تماشاگر تاریخ بودن دست بردارند و خود به سازندگان آن تبدیل شوند.