سیاسی

طالبان مدعی اسلام؛ فاصله میان شعار دینی و واقعیت تلخ عملکرد

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 11 اسد 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 65

---

وقتی عملکرد گروه حاکم در افغانستان را در ترازوی وجدان، عقل و آموزه‌های اسلامی بررسی کنیم، با صحنه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که برای هر انسان آزاده و هر مسلمان عدالت‌خواه، دردآور و تکان‌دهنده است.

سال‌هاست که مردم افغانستان شاهد سیاست‌ها و رفتارهایی هستند که به جای تامین آرامش، عزت و کرامت انسانی، سایه سنگین ترس، محدودیت و محرومیت را بر جامعه گسترده است.

دردناک‌تر از همه، وضعیت زنان و دختران افغانستان است؛ نسلی که از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود، از آموزش و کار گرفته تا حضور در جامعه، محروم شده‌اند و این وضعیت باعث شده است که برخی دختران جوان افغانستانی با فشارهای روحی شدید روبه‌رو شوند.

در گذشته، قبایل عرب دختران را زنده به گور می‌کرد؛ اما امروز به باور بسیاری از منتقدان، با بسته شدن دروازه‌های مکتب و دانشگاه و خاموش کردن صدای زنان، فشارهای روحی بر زنان افزایش یافته و آینده و امید میلیون‌ها دختر افغانستان به گروگان گرفته شده است. تفاوت تنها در شکل ظلم است، نه در نتیجه‌ای که بر زندگی انسان‌ها بر جای می‌گذارد.

کسانی که به‌نام اسلام بر مردم حکومت می‌کنند، باید بدانند که اسلام دین عدالت، رحمت، دانش و کرامت انسان است، نه دین ترس، تحقیر و سرکوب.

پیامبر اسلام (ص) برای پایان دادن به ظلم و جهل آمد، نه برای بازگرداندن جامعه به دوران تاریکی که انسان‌ها از حقوق ابتدایی خود محروم باشند.

ادعاهای فراوان درباره برخوردهای خشن، مجازات‌های سنگین، محدودیت‌های گسترده علیه زنان و نقض حقوق شهروندان افغانستان، پرسش بزرگی را در برابر این گروه قرار داده است.

اگر هدف، اجرای اسلام است، پس چرا نتیجه آن این‌همه رنج، ناامیدی و مهاجرت مردم شده است؟ چرا جامعه‌ای که قرار بود با عدالت اداره شود، شاهد خاموش شدن صدای زنان، ترس جوانان و از بین رفتن امید نسل آینده باشد؟

حکومت اسلامی واقعی با زور و اجبار ساخته نمی‌شود؛ بلکه با عدالت، رضایت مردم، علم، اخلاق و رعایت حقوق انسان‌ها شکل می‌گیرد.

هیچ گروهی نمی‌تواند تنها با استفاده از نام دین، خود را فراتر از نقد بداند. دین وسیله‌ای برای خدمت به مردم است، نه ابزاری برای توجیه قدرت و خاموش کردن مخالفان.

امروز بسیاری از مردم افغانستان میان اسلامی که از عدالت و رحمت سخن می‌گوید و رفتارهای خشنی که به نام اسلام انجام می‌شود، تفاوت قائل‌اند.

اعتراض به ظلم، دشمنی با دین نیست؛ بلکه دفاع از همان ارزش‌هایی است که دین برای آن آمده است.

تاریخ به ما آموخته است که حکومت‌هایی که بر ترس، حذف و محرومیت بنا می‌شوند، دیر یا زود در برابر قضاوت مردم و تاریخ قرار خواهند گرفت.

افغانستان سزاوار حکومتی است که در آن دختر و پسر، زن و مرد، پیر و جوان؛ همه شهروندان افغانستان با عزت و حقوق برابر زندگی کنند، نه سرزمینی که نیمی از جامعه‌اش از حق زندگی، آموزش و مشارکت محروم گردد.

نام‌ها و شعارها در برابر تاریخ تعیین‌کننده نیستند؛ آنچه باقی می‌ماند، عملکرد انسان‌ها و اثری است که بر زندگی مردم گذاشته‌اند.