فرهنگی

سرزمینی غریب با واژه‌های بیگانه

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 26 اسد 1405
نویسنده: امیر آریایی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 30

---

سرزمینم، با واژه‌هایی بیگانه پوشانده می‌شوند. واژه‌های که بر دیوارها می‌نشینند، بر تابلوها نقش می‌بندند، وارد دانشگاه‌ها و اداره‌ها می‌شوند و جای واژه‌هایی را می‌گیرند که قرن‌ها با فرهنگ، تاریخ و هویت این سرزمین زیسته‌اند.

دردناک‌تر از همه این است که گاهی خود ما، بی‌آنکه بدانیم، تماشاگر خاموش این دگرگونی شده‌ایم و بسیاری های که هواداران پُر و پا قُرصِ این زبان و هویت تمدنی بوده اند و امروز با بیرون شدن شان از این جغرافیا به خوبترین امکانات رسیده اند؛ با تاسف که خاموش و بی تفاوت مانده اند. 

بیایید بر همگان بفهمانیم که پارسی تنها یک زبان نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی این جغرافیاست. زبان شعر، دانش، فرهنگ و تمدنی‌ست که قرن‌ها اندیشه و احساس مردمان این سرزمین را به نسل‌های آینده رسانده است. اگر امروز در کوچه و خیابان، در دانشگاه و دفتر، بر تابلوها و نوشته‌ها اثری از واژه‌های خودمان کمتر می‌بینیم، باید از خود بپرسیم: ما برای حفظ این میراث با شکوه چه کرده‌ایم؟

یک سرزمین زمانی غریب می‌شود که مردمش با زبان خود بیگانه شوند؛ وقتی واژه‌های خود را فراموش کنند و در پی حذف آن بی‌تفاوت باشند، تاریخ خود را نیز کم‌کم فراموش خواهند کرد.

بیایید تا دیر نشده، به جای حسرت خوردن، کادر بسازیم و ظرفیت سازی کنیم، آگاهی بدهیم، مطالعه کنیم و برای آینده کاری هدفمند، سنجیده و مسوولانه انجام دهیم. این زبان با تمام شکوه و عظمتش، هنوز به ما نیاز دارد؛ به قلم‌های ما، به دانش ما، به آموزش ما و پیش از همه، به مسئولیت‌پذیری ما.

تا چه زمانی باید بی‌تفاوت بمانیم و هر بار که چیزی از هویت‌مان کم می‌شود، فقط نگاه کنیم؟

اگر زبان مان را از دست بدهیم، اگر پیوند خود را با فرهنگ و تاریخ مان ببُریم و فاصله بگیریم، آن‌گاه از چه چیزی سخن خواهیم گفت؟ به چه چیزی خواهیم بالید؟ و چه میراثی را برای نسل فردا باقی خواهیم گذاشت؟

آری؛

جغرافیا را شاید از انسان بگیرند، اما اگر زبان و فرهنگش را زنده نگه دارد، هنوز چیزی برای ایستادن دارد.

پس بیایید زبان و ارزش های خود را تنها در حرف دوست نداشته باشیم؛ در عمل پاسداری‌اش کنیم.

امروز اگر برای زبان و هویت خود کاری نکنیم، شاید فردا تنها چیزی که برای مان باقی بماند، خاطره‌ای دور از سرزمینی باشد که زمانی با واژه‌های خود سخن می‌گفت.

و قطعا در برابری این بی‌تفاوتی ها همه مسوولیم.