سیاسی

مسعود و آرمانی که بهایش را با خون خود پرداخت

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 18 سنبله 1405
نویسنده: محمد طیب نجیب

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 86

---

بعضی نام‌ها تنها نام یک انسان نیستند؛ بخشی از یک دوره، یک آرمان و یک خاطره تاریخی‌اند. مسعود برای بسیاری، تنها یک فرمانده نیست، نمادی از نسلی بود که در میان جنگ، ویرانی و بی‌ثباتی، برای آینده‌ای متفاوت می‌اندیشید و هزینه آن اندیشه را با جان خود پرداخت.

اما ارزش یک آرمان زمانی سنجیده می‌شود که بدانیم برای رسیدن به آن چه بهایی پرداخته شده است. آرمانی که با سخن و شعار به‌دست نیامده، بلکه با سال‌ها رنج، مهاجرت، مقاومت، فقدان و خون انسان‌ها گره خورده است، دیگر یک خواسته ساده نیست؛ میراثی است که مسوولیت می‌آورد.

مسعود رفت، اما پرسش‌های او باقی ماند:

آیا می‌توان جامعه‌ای ساخت که در آن اختلاف فکر به دشمنی تبدیل نشود؟

آیا می‌توان میان آزادی، عدالت و وحدت ملی تعادل برقرار کرد؟

آیا می‌توان افغانستانی ساخت که انسان‌ها پیش از آن‌که خود را متعلق به یک قوم، زبان، حزب یا جریان سیاسی بدانند، خود را صاحب یک سرزمین بدانند؟

شاید بزرگ‌ترین خطا این باشد که آرمان را با شخص اشتباه بگیریم. اگر مسعود برای چیزی جنگید، ارزش آن چیز نباید تنها به نام مسعود وابسته بماند. آرمان، زمانی زنده است که از فرد عبور کند و به یک فرهنگ تبدیل شود؛ فرهنگی که در آن اختلاف نظر به تقابل، تفاوت به دشمنی و سیاست به انتقام تبدیل نشود.

امروز افغانستان بیش از هر زمان دیگری به چنین نگاهی نیاز دارد. اگر ملا هستیم، اگر خلقی و پرچمی هستیم، اگر کمونیست، مجاهد، طالب، جمهوری‌خواه یا وابسته به هر جریان دیگری هستیم، هیچ‌کدام نباید اجازه دهیم تفاوت اندیشه، ما را به دشمن یکدیگر تبدیل کند. انسان می‌تواند با فکر دیگری مخالف باشد، اما همچنان هم‌وطن او باقی بماند.

خون‌هایی که در این سرزمین ریخته شده‌اند، نباید تنها به افسانه‌های سیاسی و ابزار اختلاف تبدیل شوند. باید از آن‌ها درس گرفت. نسل‌های گذشته اگر بهایی سنگین برای باورهای خود پرداختند، نسل امروز باید تلاش کند آینده را با قلم و گفت‌وگو بسازد، نه با تفنگ و خون.

مسعود و همه کسانی که در این سرزمین جان باختند، بخشی از تاریخ ما هستند؛ اما آینده متعلق به کسانی است که بتوانند از تاریخ درس بگیرند، نه این‌که دوباره آن را تکرار کنند. آرمانی که به قیمت خون به‌دست آمده، اگر درست فهمیده نشود، ممکن است بهانه‌ای برای ریختن خون‌های تازه شود؛ اما اگر درست فهمیده شود، می‌تواند تبدیل به عهدی برای حفظ انسان، کرامت، آزادی، عدالت و هم‌زیستی گردد.

شاید ادای احترام واقعی به مسعود و تمام قربانیان این سرزمین، نه در تکرار نام آنان، بلکه در ساختن جامعه‌ای باشد که نسل بعدی مجبور نباشد برای رسیدن به آرمان‌هایش، همان بهایی را بپردازد که نسل‌های پیشین پرداختند.