سیاسی

چهره‌های منفور را بزرگ نکرده و جایگاه شهیدان را تحقیر نکنیم

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 28 سنبله 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 76

---

حمدالله محب، اشرف غنی احمد زی، فضل‌محمود فضلی و هم‌فکران سیاسی آنان، مانند هر چهره سیاسی دیگری، حق دارند درباره تاریخ و شخصیت‌های سیاسی افغانستان دیدگاه خود را مطرح کنند، اما داوری درباره شهی٬دان راه آزادی و کسانی که در دفاع از وطن و مردم افغانستان جان باخته‌اند، نیازمند دقت، انصاف و توجه به جایگاه تاریخی آنان است.

مردانی که نام‌شان با مبارزه، آزادی‌خواهی و دفاع از سرزمین گره خورده است، جایگاه خود را از مقام و چوکی سیاسی به دست نیاورده‌اند، این جایگاه در نگاه هواداران و بخش‌هایی از جامعه، حاصل فداکاری و جان‌فشانی آنان در راه مردم و وطن است.

کسانی که سال‌ها در ساختار قدرت حضور داشته‌اند، پیش از داوری درباره شهیدان و شخصیت‌های تاریخی، باید آماده باشند کارنامه سیاسی خود را نیز در برابر مردم و تاریخ پاسخ دهند. قدرت، مقام و عنوان سیاسی هیچ‌کس را فراتر از نقد و بررسی تاریخی قرار نمی‌دهد.

از دیدگاه من، غنی، محب و فضلی چهره‌هایی هستند که عملکرد سیاسی‌شان با پرسش‌ها و انتقادهای جدی درباره شیوه حکومت‌داری، تصمیم‌های سیاسی، مدیریت و پیامدهای آن بر سرنوشت مردم افغانستان همراه بوده است. 

برخی منتقدان نیز آنان را در شمار چهره‌هایی می‌دانند که باید درباره عملکرد سیاسی‌شان پاسخ دهند؛ با این حال، چنین داوری‌هایی زمانی ارزش تاریخی پیدا می‌کند که بر اسناد، شواهد و بررسی منصفانه استوار باشد، نه بر تبلیغات سیاسی یا تقدیس اشخاص.

در مقابل، شهیدان راه آزادی را نمی‌توان صرفاً با معیار صاحبان قدرت سنجید. آنان، در روایت هواداران‌شان، برای مقام و امتیاز شخصی جان ندادند و برای دفاع از وطن، آزادی و مردم افغانستان ایستادند و سرانجام جان خود را از دست دادند. از همین رو، مقایسه جایگاه آنان با سیاست‌مدارانی که سال‌ها در رأس قدرت بوده‌اند، بدون توجه به تفاوت میان فداکاری و قدرت سیاسی، می‌تواند تصویری نادرست از تاریخ به دست دهد.

محب و دیگر چهره‌های سیاسی، اگر درباره تاریخ و شهیدان سخن می‌گویند، باید بپذیرند که کارنامه خودشان نیز بخشی از همین تاریخ است و مردم حق دارند آن را بررسی و نقد کنند. تاریخ افغانستان متعلق به هیچ فرد یا جریان سیاسی نیست؛ تاریخ، حافظه میلیون‌ها انسانی است که در جنگ‌ها، بحران‌ها و تصمیم‌های سیاسی آسیب دیده‌اند.

ما نباید چهره‌هایی را که کارنامه سیاسی‌شان محل پرسش و مناقشه است، با تبلیغات سیاسی بزرگ کنیم و در مقابل، ارزش فداکاری کسانی را که جان خود را در راه دفاع از وطن از دست داده‌اند، کوچک بشماریم.

شهیدان راه آزادی را مقام‌های سیاسی بزرگ نکردند؛ خون و فداکاری آنان، در نگاه مردم و نسل‌های پس از آنان، نام‌شان را در حافظه تاریخی ماندگار کرده است.

امروز نیز مسوولیت ما این است که تاریخ را تحریف نکنیم، جنایت و فساد را توجیه نکنیم، صاحبان قدرت را مقدس نسازیم و اجازه ندهیم اختلاف‌های سیاسی به ابزاری برای تحقیر جایگاه کسانی تبدیل شود که در دفاع از مردم و وطن جان باخته‌اند.

چهره‌های سیاسی می‌آیند و می‌روند؛ اما نام شهیدان و خاطره فداکاری برای وطن، در حافظه مردم باقی می‌ماند.