سیاسی

از دادگاه مرگبار آتن برای جنرال‌های پیروز تا مدال‌های پوچ برای جنرال‌های فراری افغانستان

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 12 میزان 1405
نویسنده: احمد هوشمند کاوش

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 51

---

در تاریخ گناه نابخشودنی آتنی ها اعدام شش ژنرال پیروز، به جرم رها کردن اجساد سربازان پس از پیروزی آنهم به دلیل طوفان است.

تاریخ، آینه‌ای بی‌بدیل از سنجش عیار اخلاق، کرامت انسانی و میزان تعهد جوامع به مدافعان خود است. وقتی به ورق‌های عبرت‌آموز سال ۴۰۶ پیش از میلاد و نبرد دریایی «آرگینوس» نگاه می‌کنیم، با جلوه‌ای خیره‌کننده و ستایش‌برانگیز از تعهد یک تمدن به حرمت سربازانش روبه‌رو می‌شویم.

 در آن روزگار، آتنی‌ها پس از دستیابی به یک پیروزی بزرگ دریایی، با طوفانی سهمگین و مرگبار مواجه شدند طوفانی که دست‌برقضا مانع از آن شد فرماندهان پیروز بتوانند اجساد جان‌باختگان را از دل امواج خروشان بیرون کشیده و به خاک بسپارند.

آتنی‌ها، با وجود آنکه در اوج سرمستی و افتخارِ ناشی از فتح بزرگ خود بودند، چنان به حرمت، شرافت و جایگاه مقدس سربازان جان‌باخته‌ی خویش پایبند و وفادار بودند که نتوانستند این غفلت را نادیده بگیرند. آن‌ها در یک اقدام قاطع، تاریخی و تکان‌دهنده، شش ژنرال پیروز خود را به جرم رها کردن اجساد سربازان اعدام کردند.

شاید از منظر حقوقی و عرفی دنیای مدرن، این حکم سخت‌گیرانه، شتاب‌زده یا حتی افراطی به نظر برسد، اما از منظری دیگر عمیقاً ستایش‌برانگیز است! آتنی‌ها با این دادگاهِ سخت‌گیرانه، درس جاودانه‌ای به بشریت دادند: در فرهنگ سیاسی و مدنی آن‌ها، جان، حرمت و کرامت سرباز چنان خط قرمز مقدس و بی‌‌بدیلی بود که هیچ پیروزی بزرگی در میدان جنگ، حق ندارد بهانه‌ای برای بی‌حرمتی به پیکر بی‌جان رزمندگان باشد. آتن با این تصمیم، با تمام وجود به تاریخ اعلام کرد که بی‌توجهی به خون و حرمتِ مدافعان وطن، تاوان سنگینی دارد.

اما بیایید از آن مدنیتِ باشکوه، قانون‌مدار و بااصالتِ باستان، به واقعیتِ تلخ، شرم‌آور و تهوع‌آور افغانستان در روزگار ما سفر کنیم، جایی که تراژدی به مضحکه‌ای تمام‌عیار و سخیف تبدیل شده است. 

اگر آتنی‌ها قهرمانان و ژنرال‌های خود را به خاطر رها کردن «مردگان» به پای چوبه‌دار فرستادند تا حرمتِ اجساد در تاریخ محفوظ بماند، در قاموسِ مدعیان امروزِ مقاومت و رهبری در افغانستان، جنایتی هولناک‌تر و فراتر از تصور رخ داده است: آن‌ها نه اجساد مردگان، بلکه یک ملتِ زنده، میلیون‌ها انسان چشم‌انتظار، هزاران هم‌رزمِ جان‌برکف و سنگرهای مقاومت را در چنگال مرگ، اسارت و تباهی رها کردند، با جیب‌های انباشته از ثروتِ تاراج‌شدۀ این خاک گریختند و امروز از امن‌ترین پناهگاه‌های جهان، برای هم‌قطاران فراری خود جشن ترفیع و انتصاب برپا می‌کنند!

سمیع سادات؛ معمار بساط ژنرال‌های کاغذی و مقام‌بخشی در کافه‌های آمریکا

در این میان، تحرکات خودخواهانه، نمایش‌های سخیف و اقدامات مضحکِ سمیع سادات در روزهای اخیر، روی سیاه و وقاحت‌بار این جریان فراری را بیش از پیش عیان کرده است. سمیع سادات که خود یکی از نمادهای بارز گریز، بی‌کفایتی و وادادگی در روزهای سرنوشت‌ساز و بحرانی کشور بود، این روزها در امنیت کامل شهرهای ایالات متحده آمریکا نشسته، فرسنگ‌ها دور از دود، باروت، رنج و فقر مردم رنج‌‌دیده، دکان دوصبه‌ی رهبری‌خواهی و توهم قدرت باز کرده است.

او در تازه‌ترین اقدامات خنده‌دار، تهوع‌آور و توهین‌آمیز خود، به افرادی رتبه‌ها، درجات و مقام‌های نظامی جنجالی بخشیده که کارنامه‌شان سرشار از تهی بودن است:

* این افراد فرسنگ‌ها دورتر از خاک خون‌گرفتهٔ افغانستان، در کافه‌ها، رستوران‌ها و دانشگاه‌های مرفه غرب لم داده‌اند و از درد این ملت تنها نامی شنیده‌اند.

* هرگز بوی باروت، دود تفنگ، ترکش و سختی نفس‌گیر راه رفتن و جنگیدن در صخره‌های سخت هندوکش و دره های صعب‌العبور را نچشیده‌اند.

* در تمام عمر نظامی‌گری پوشالی‌شان، حتی یک روز هم حضور واقعی، شجاعانه و تن‌به‌تن در خط مقدم جنگ رو در رو را تجربه نکرده‌اند.

این درجه‌دهی‌های پوشالی، فاقد ارزش و کاملاً کاغذی در دل ایالات متحده آمریکا، چه معنا و مفهومی جز دهن‌کجی به شرافت دارد؟ این چیزی جز تلاشی مذبوحانه و تهوع‌آور برای خریدن مشروعیت ازدست‌رفته در بازارهای مکّاره سیاست، و توهین آشکار به خون هزاران سربازی نیست که در میدان‌های جنگ، مظلومانه پرپر شدند تا این دزدان فراری امروز با رتبه‌بخشیدن به یکدیگر، رقص مرگ راه بیندازند.

آتنی‌ها ژنرال‌های پیروز خود را اعدام کردند چرا که نتوانستند اجساد را از طوفان پس بگیرند: اما سمیع سادات و قبیله‌ی فراری‌‌اش، به کسانی که یک ملتِ زنده، یک ارتش و سنگرهای خالی را تسلیمِ دشمن کردند، مدال، رتبه و درجه هدیه می‌دهند! 

تاریخ بیدار، بی‌گمان قضاوت خواهد کرد که تفاوت آتن باستان با افغانستان امروز، تفاوت بنیادین میان «اصالت حرمت سرباز» و «وقاحت بی‌مرز سیاست‌بازان فراری» است.

تا کی قرار است این ژنرال‌های خودخوانده، پوشالی و دور از وطن، با اعطای درجات خیالی، بر زخم عمیق و التیام‌ناپذیر مردمی که زیر چکمه‌های سیاه استبداد دست و پا می‌زنند، نمک بپاشند؟ چقدر این مضحکه، حقارت مدعیان امروز را به رخ تاریخ می‌کشد؟