سیاسی

چرا فروپاشی دوباره افغانستان نزدیک است؟

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 16 میزان 1405
نویسنده: فرزاد فرامهر آل صمد

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 46

---

طا.لبان در نشست دوحه برای تقسیم قدرت، آستین بالا زدند تا شریک قدرت در افغانستان باشند اما با سقوط نظام جمهوریت، برگ برنده به دست آن‌ها افتاد و آن‌ها قدرت مطلق افغانستان شدند.

بهترین موردی که در پرونده دوحه عملی و اجرا شد، رسیدن طا.لبان به قدرت بود، زیرا چهره اصلی تفکر طالبانی به‌طور آشکار برای مردم دنیا، مردم افغانستان به‌ویژه نسل جدید در افغانستان، نمایان شد تا مردم افغانستان بدانند که حتا در قرن بیست‌و‌یکم و در عصر هوش مصنوعی، نظام طالبانی، نظامی‌ست که با عصر امروزی و خواست‌های بشری سازگاری ندارد و نمی‌تواند به‌حیث یک نظام مستقل در میان جامعه بین‌الملل عرض اندام کند. 

حضور آن‌ها در طول پنج سال در احرم قدرت، بیان‌گر ناکاراترین نظام در طول حیات بشر بوده است. آن‌ها برای این‌که در اریکه‌ی قدرت باقی بمانند؛ دروازه‌های علم را بستند، شکنجه را وسیله‌ی برای بقا قرار دادند و تمام صداهای مخالف را با بدترین شکل ممکن، سرکوب نمودند.

رسیدن طالبان به قدرت، برای مردم افغانستان یک ضرورت اساسی و مبرم بود تا مردم افغانستان با واقعیت‌های عینی تفکر طالبانی روبرو شوند و برای از میان برداشتن و خشکاندن این تفکر فرسوده و نابکار، در ذهن خود در جستجوی راه‌حل باشند. 

مردم افغانستان، امروز دیگر به گونه مطلق به این حقیقت پی برده اند که فقر، بیکاری، انزوا و مهاجرت حاصل پربار نظام طالبانی و تفکر طالبانی‌ست. از سوی دیگر جبهات مخالف طالبان در میدان نبرد ثابت کردند و برای گروه طالبان تلقین شد که کشتن، به خاک و خون کشیدن؛ انتحار و انفجار در میان انسان‌ها یک عمل غیر اخلاقی و یک عمل غیر انسانی‌ست.

از سال ۲۰۱۲ الی ۲۰۲۶ افغانستان بدترین روزهای خود را پس از نظام قبلی طالبان گذراند، سطح امید به زندگی به صفر رسید، فرار مغزها ادامه‌دار شد و آمار خودکشی و خودسوزی در میان جوانان افزایش پیدا کرد هر روز که می‌گذرد بیشتر نمایان می‌شود که نه استقلالی به وجود آمد و نه از بوی آزادی خبری شد. 

فقط آن‌چه که فضای افغانستان را آلوده کرده است بوی تعصب، فقر و بدبختی‌ست. طالبان، دیگر توجیهی برای جنگ خود ندارند، دیروز حضور آمریکا و ملت‌های کفری را بهانه‌یی برای جنگ می‌دانستند و امروز دست به دامان همان ملت‌های کفری شده‌اند، تا آن‌جا که حاضر شدند برای تعامل با ایالات متحده آمریکا، معادن افغانستان را در اختیار آن‌ها قرار دهند. نظامی که حاضر است بخاطر به رسمیت‌شناسی از ذخایر و معادن خود بگذرد؛ شاید هم که فردا برای تحقق خواست‌هایش و برای این‌که چند روزی سلطه را در دست داشته باشد، دست به فروش قسمتی از بدنه افغانستان بزند.

 اکنون طالبان با عملکرد بیست ساله‌ی خود مواجه‌اند و پشیمان. آن‌ها (مخالفین طالبان) با جنگ‌های چریکی در ذهن طالبان تداعی کردند که ساختن سخت است و خراب کردن آسان.

اکنون همه، حتا خود طالبان به این باوراند که افغانستان دوباره به سوی فروپاشی می‌رود و این فروپاشی تنها حاصل مبارزه مخالفین نبوده بلکه ناکارایی نظام طالبانی، وخیم شدن زندگی و معیشت مردم نیز نقش اساسی در این فروپاشی خواهد داشت.