سیاسی

چرا پاکستان، تاجیکستان و ایران تاجیکان را دوست دارند ولی پشتیبانی نمی‌کنند؟

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 21 میزان 1405
نویسنده: مهرزاد عظیمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 35

---

همه از عدم حمایت دنیا به‌ویژه پاکستان، تاجیکستان و ایران سخن می‌گویند، اما کمتر کسی به دنبال دلایل این مسئله می‌گردد که چه عاملی باعث شده ما را دوست بدارند ولی از ما پشتیبانی نکنند.

دلیل این امر بسیار روشن است: تاجیکان ظرفیت پشتیبانی بزرگ بر مبنای منافع عالی مردم را ندارند و هیچ کشور عاقلی که دنبال منافع ملی خود باشد، با ما وارد معامله کلان نمی‌شود. چرا که ما نمی‌توانیم معامله‌گران خوب و تامین‌کنندگان منافع خود و متحدان‌مان باشیم.

تاجیکان همیشه به دنبال معاملات کوچک بر مبنای منافع شخصی خود هستند و خود را بسیار ارزان می‌فروشند. آنان هیچ‌گاه در هیچ شرایطی طوری عمل نکرده‌اند که بتوانند ابزارها را وسیله رسیدن به اهدافشان سازند؛ همواره اهداف‌شان را ابزاری برای رسیدن به پول ساخته‌اند. به همین دلیل تحت هیچ شرایطی موفق به تامین منافع مردمشان نشده‌اند.

پاکستان برای تاجیکان احترام قائل است ولی پشتیبانی نمی‌کند. من نیز با این پرسش موافقم: وقتی پشتون‌ها در گوشه‌ای از قبایل و مناطق دیگر سکوت می‌کنند، تاجیکان از بالا تا پایین، پشاور را خانه زمستانی خود ساخته و با بیل و کلنگ به سمت پاکستان حرکت می‌کنند و ابزاری برای تحقق اهداف پشتون‌ها می‌شوند، چرا باید از آنان پشتیبانی کنند؟

تاجیکی که تاکنون در چارچوب خانه خود نظم برقرار نکرده و روز تا شب مشغول ستیز با یکدیگر است، چگونه می‌خواهد پشتیبانی کند؟

تاجیکی که یک متر جای امن در سرزمین خود ندارد، چگونه می‌تواند وارد معامله بزرگ شود؟

تاجیکی که شب به سفارت روسیه، صبح به سفارت امریکا و چاشت به سفارت ایران، پاکستان و بریتانیا می‌رود، چگونه می‌توان به او اعتماد کرد؟

تاجیکی که با یک لبخند امریکا همه چیز را فدا می‌کند، چگونه می‌توان بر او اعتماد نمود؟

تاجیکی که سخن‌گوی پشتون‌ها شده، چرا کشورهای دنیا و منطقه باید با او وارد معامله شوند؟

چرا دنیا و منطقه به‌جای مراجعه به طرف اصلی که پشتون‌ها هستند، با کسانی وارد معامله شوند که هیچ نیستند و همگی ببرهای کاغذی‌اند؟

عزیزان من؛ تا زمانی‌که از خودخواهی، خودزنی، خودفروشی، ارزان‌فروشی، جاه‌طلبی، بی‌هویتی و پراکندگی رها نشویم و موفق به داشتن اهداف بزرگ و تأمین منافع خود و جهان نشویم، کسی از ما حمایت نخواهد کرد.

هیچ‌کس عاشق سر و کله پشتون‌ها نیست و همه دنیا و منطقه از آنان بدشان می‌آید، اما آنان سیاستمداران خوبی هستند و تأمین‌کنندگان منافع قومی خود و طرف‌های دخیل در امور افغانستان می‌باشند.

ضعف و ناتوانی خود را به گردن دنیا نیندازیم. اگر کاری کنیم که سیاستمداران خوبی باشیم و بر مبنای منافع کلان خود و منطقه عمل کنیم، بی‌تردید همه از ما حمایت خواهند کرد.

با حرف‌های بزرگ زدن نمی‌توان حمایت دنیا و منطقه را جلب کرد. باید در میدان عمل خود را ثابت سازیم و جایگاه خود را باز کنیم.

وقتی خودمان اعتراف می‌کنیم که توان مهار تی‌تی‌پی و تحویل آن به پاکستان را نداریم، وقتی خودمان اعتراف می‌کنیم که جرئت به رسمیت شناختن خط دیورند را نداریم، وقتی خودمان اعتراف می‌کنیم که توان تامین منافع خود و پاکستان را در رودخانه کنر و دیگر مناطق نداریم، چگونه توقع داریم پاکستان با ما وارد معامله شود و ایران از ما حمایت کند؟

وقتی توان مهار انصارالله تاجیکستان و حزب تحریک ازبکستان را در بدخشان نداریم، چگونه توقع داریم تاجیکستان و ازبکستان از ما حمایت کنند؟

وقتی توان مهار اویغورهای چین و انعقاد قرارداد معادن با آنان را نداریم، چگونه توقع داریم چین از ما حمایت کند؟

وقتی امریکا حرف پوچی می‌زند و ما بدون داشتن صلاحیت و جایگاه، پیش از پشتون‌ها گلوی امریکا را می‌گیریم، چگونه توقع داریم امریکا از ما حمایت کند؟

عزیزان و بزرگواران؛ ما بسترهای خوبی برای معامله با کشورهای دنیا و منطقه داریم:

· آب به ایران می‌دهیم و از آن گاز و بنزین می‌گیریم

· آب به پاکستان می‌دهیم و برق می‌گیریم

· گروه‌های تروریستی (انصارالله تاجیکستان، تحریک اسلامی اویغورهای چین) را تحویل کشورهای مربوطه می‌دهیم و از آنان برق، گاز و امکانات دیگر می‌گیریم

· معادن را با چین قرارداد می‌بندیم و امکانات گرفته شده را در بازسازی کشور و مردم‌مان مصرف می‌کنیم

امریکا پنج پایگاه دارد و پشتون‌ها آن را به او داده‌اند. ما نیز می‌توانیم یک پایگاه دیگر به او بدهیم - چه فرقی می‌کند؟ به خدا قسم این کارها سخت نیستند و همگی در توان ما هستند، اما خداوند ما را بلایی زده است که سیاست بلد نیستیم و جرئت معامله نداریم، چون برده‌ی بردگان شده‌ایم و چشم به راه پشتون‌ها هستیم تا آنان معامله کنند و به ما مأموریت بدهند. آخی، این رذالت است، این ضعف است.

چرا دروغ می‌گوییم؟ چرا ضعف و ناتوانی خود را به گردن جهان و منطقه می‌اندازیم؟

یک بار از خودمان بپرسیم که چرا دنیا و منطقه با اینکه ما را دوست دارند، از ما حمایت نمی‌کنند؟

چون ما مفهوم پشتیبانی متقابل را نمی‌فهمیم. از یک سو خط دیورند را مرز رسمی می‌دانیم و از سوی دیگر پشاور را خانه زمستانی خود می‌سازیم.

این عوام‌فریبی است، این پوپولیسم است، این خاک زدن به چشم مردم است. لطفاً تبلیغ به نفع دشمن را متوقف کنید. شما در سه دهه گذشته بیش از هرکس دیگر به نفع دشمن تبلیغ کرده‌اید تا ضعف‌های خود را پنهان کنید.

بیایید اعتراف کنیم که توانایی و جسارت سیاست‌ورزی را نداریم. بیایید بپذیریم که چشم به راه این هستیم که پشتون‌ها معامله کنند و ما در حاشیه شریک شویم.

شما در بیست سال گذشته مفت خوردید و هیچ کاری نکردید. پول گرفتید بدون اینکه حسابی پس دهید یا کاری انجام دهید و به مفت‌خواری عادت کردید. هنوز هم چشم به راهید که دنیا و منطقه بیایند و پول و امکانات کلان را در اختیارتان بگذارند و سپس شما یک‌چهارم آن را به چند بچه غریب بدهید و خودتان در کشورهای پیشرفته خوش بگذرانید. اما کور خوانده‌اید!

دیگر این دوران در خوابتان ببینید، زیرا تا در میدان نیایید، تا از داشته‌هایتان استفاده نکنید، تا در عمل خود را ثابت نسازید، هیچ‌کس به سراغتان نخواهد آمد و از شما حمایت نخواهد کرد. آن بیست سال گذشته را در خواب ببینید، دیگر تکرار نخواهد شد و شما هم اگر به آن دوران فکر کنید، گمنام خواهید مرد و کسی جای قبرتان را پیدا نخواهد کرد.