سیاسی

سیاسیون پیشین منتظر زلزله سیاسی؛ روبا‌ در خیال افتادن بیضه‌های گوسفند

نوشته شده توسط admin در تاریخ 13 عقرب 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 121

---

بابک بهرام 

دیروز داکتر رنگین دادفر سپنتا، وزیر خارجهٔ پیشین جمهوری افغانستان، در صفحهٔ اکس خود در واکنش به زلزلهٔ شمال کشور نوشته بود : «امیدوارم این‌بار یک زلزلهٔ سیاسی رخ دهد تا عدالت واقعی در کشور ما برقرار شود.» خواندن این مطلب او مرا به یاد یکی از حکایت‌های قدیمی انداخت؛ قصهٔ روباه و بیضه‌های قچ (گوسفندنر).

می‌گویند روباهی گرسنه و درمانده در بیابان سرگردان بود. در دوردست قچی را دید که بیضه‌هایش از سنگینی و کشیدگی از عقب آویزان بود. روباه با خود اندیشید:

«به‌زودی این بیضه‌ها خواهند افتاد و من آن را خواهم خورد و سیر خواهم شد!»

از آن پس، روباه قدم‌به‌قدم در پی قچ راه افتاد، چشم به بیضه‌ها دوخته و در انتظار افتادنشان. اما هرچه راه رفت، چیزی نیفتاد. روز به شب رسید، روباه از گرسنگی و خستگی از پا درآمد، و بیضه‌ها همچنان بر جای خود باقی ماندند.

این داستانِ ساده، در حقیقت آیینه‌ای از رفتار بخشی از طبقهٔ سیاسی افغانستان است؛ کسانی که سال‌هاست با نگاه از دور و امید واهی، در انتظار تحولات خودبه‌خودی نشسته‌اند. آنان نه برای تغییر برنامه دارند، نه برای مبارزه اراده، و نه برای رهبری شجاعت.

وقتی آقای سپنتا از «زلزلهٔ سیاسی» سخن می‌گوید، این پرسش پیش می‌آید که چنین زلزله‌ای چگونه رخ خواهد داد؟ زلزلهٔ سیاسی حاصل خشم آگاهانهٔ مردم، سازمان‌دهی، و ارادهٔ مبارزه است، نه نتیجهٔ انتظار و آرزو. تحولات بزرگ تاریخی هرگز از دعا و تمنّا زاده نشده‌اند، بلکه از حرکت، فداکاری و تصمیم به تغییر برآمده‌اند.

طبقهٔ سیاسیِ امروز افغانستان، به‌جای اقدام عملی برای آزادی کشور، در آسایش غرب به تحلیل و توصیه مشغول‌اند. از پشت پردهٔ امنیت و رفاه سخن می‌گویند، اما حاضر نیستند کوچک‌ترین خطر یا فداکاری را بپذیرند. آنان چشم‌به‌راه سقوط خودکار طالبان‌اند، تا شاید بار دیگر صحنهٔ قدرت برایشان باز شود.

این سیاست‌مداران، همان روباهانی‌اند که در خیال افتادن بیضه‌های قچ به‌سر می‌برند.

نه ارادهٔ جنگ دارند، نه طرح سیاسی برای مقاومت، نه همت مردمی برای رهایی. با سخنان پرطمطراق از عدالت و آزادی یاد می‌کنند، اما در عمل هیچ گامی برای تحقق آن برنمی‌دارند.

ملت افغانستان امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند رهبرانی است که از مرحلهٔ انتظار عبور کنند. کسانی که نه در جستجوی فرصت، بلکه در پی اقدام باشند؛ نه از دور نظاره‌گر، بلکه در میدان همراه مردم.

تا زمانی که نسل کنونی سیاست‌مداران فاسد، مفت‌خور و بی‌جرأت جای خود را به نسلی تازه از رهبران آگاه، صادق و جسور نسپارد، نه زلزلهٔ سیاسی رخ خواهد داد و نه عدالت واقعی برقرار خواهد شد.

کشور را نه آرزو، بلکه اراده و عمل آزاد می‌سازد.