سیاسی

از خون تا خاموشی؛ بازخوانی حمله مرگبار دانشگاه کابل

نوشته شده توسط admin در تاریخ 11 عقرب 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 125

---

نویسنده : شایق قاسمی

پنج سال از آن روز گذشته است؛ دوم نوامبر ۲۰۲۰، روزی که در حافظه‌ی افغانستان با داغ و درد رقم خورد. صبحی معمولی بود، اما ظهر آن به رنگ خون درآمد. دانشگاه کابل نماد آگاهی و آینده‌ی جوانان این سرزمین، هدف حمله‌ی گروهی از تروریست‌ها قرار گرفت. آنان تنها به ساختمان‌ها نه، به قلب امید یک ملت تیر زدند.

در آن روز، ۳۳ دانشجو مشمول دختران و پسرانی که رویای ساختن آینده‌ روشن را در سر داشتند، به شهادت رسیدند و بیش از ۵۰ تن دیگر مجروح شدند.

حمله ساعت یازده آغاز شد و تا شامگاه شش ادامه یافت؛ شش ساعت وحشت و بی‌پناهی، شش ساعتی که صنف ‌های درس به میدان جنگ بدل شدند.

پس از آن فاجعه، تصویر پدری که میان اجساد، جسد دخترش را می‌جوید و فریاد می‌زند «جانِ پدر، کجا استی؟» به نمادی از رنج و ناباوری بدل شد. آن فریاد، نه سوگِ یک پدر، ناله‌ی تمام نسلی بود که در میان کتاب و گلوله دفن شد.

دانشگاه کابل آن روز سوخت، اما نه از آتش جنگ، بلکه از سوز فقدانِ معنا. جایی که باید پناه علم و اندیشه می‌بود، به گورستان رویاها تبدیل شد. 

از آن روز تاکنون، هر سال دوم نوامبر برای محصلان افغانستان یادآور یک تراژیدی است؛ روزی که امید در برابر جهل سر برید.

اما آنچه این تراژیدی را دردناک‌تر می‌کند، تکرار خاموش آن در امروز است.

دیروز دختران در صنف‌ها شهید شدند، و امروز همان دختران، پشت درهای بسته‌ی دانشگاه‌ها مانده‌اند. دیروز جسم‌شان کشته شد، و امروز روح‌شان. دیروز گلوله و امروز سکوت.

تراژیدی دانشگاه کابل فقط یک رویداد خونین نبود؛ بیانیه‌ تلخ از سرنوشت ملتی بود که میان علم و افراط، میان زندگی و مرگ، گرفتار شده است. تا زمانی که درهای آموزش به‌روی زنان و مردان این سرزمین بسته باشد، ناقوس آن فریاد هنوز در گوش زمان خواهد پیچید:

«جانِ پدر، کجا استی؟!»