سیاسی

میخواهم بجای تبریک گفتن روز زن صدای زنان افغانستان باشم

نوشته شده توسط admin در تاریخ 18 حوت 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 104

---

نویسنده: دریا نشاط

به مناسبت روز جهانی زنان می‌خواستم پیام تبریکی بنویسم؛ می‌خواستم جملات روشن و زیبا با خط زرین بر صفحه بیاورم، اما کلمات در ورق نمی‌گنجید و قلمم هر لحظه سنگین‌تر می‌شد.

در ذهنم تصویر مادرم در افغانستان آمد مادری با نبود فرزندش که با هزار درد و نگرانی روزگار می‌گذراند، مادری که هر روز با ترس و تهدید خود و خانواده اش زندگی می‌کند، اما برای حفظ خانواده و ارزش‌های انسانی خود می‌جنگد. بعد به یاد خواهران و دخترانی افتادم که زیر سایه محدودیت‌ها، اجبارها و قوانین ناعادلانه زندگی می‌کنند دخترانی که از درس و مکتب محرومند، آرزوهایشان خاموش شده و هر روز با رنج ناامیدی و ترس دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

خاطرات خودم نیز زنده شد. روزهایی که من در همان خاک، در همان شرایط دشوار و پرخطر، تلاش می‌کردم صدای زنان را به گوش جهان برسانم روزهایی که حتی گرامیداشت چنین روزی، یک آرزوی ساده و بزرگ بود. روزهایی که در ترس و محدودیت، با قلبی پر از امید و اشک، تلاش می‌کردیم دیده شویم و صدایمان شنیده شود. دلم برای خودم می‌سوخت، برای زنان و دخترانی که ناچار به سکوت شده‌اند، برای مادرانی که شب‌ها با اشک و ترس به فرزندانشان نگاه می‌کنند، و برای دخترانی که حتی اجازه ندارند آرزو کنند.

در حالی که جهان از حقوق و توانایی زنان سخن می‌گوید، زنان افغانستان هنوز برای ابتدایی‌ترین حق‌های خود می‌جنگند حق تحصیل، حق انتخاب، حق زندگی در امنیت و عزت. هر روز محدودیت‌ها بیشتر می‌شوند، فشارها سنگین‌تر، و امید به آزادی کمتر به نظر می‌رسد، اما زنان افغانستان هنوز ایستاده‌اند و تسلیم نشده‌اند.

به همین دلیل امروز نمی‌خواهم این روز را تنها تبریک بگویم؛ بلکه می‌خواهم صدای درد، رنج و فریاد زنان افغانستان باشم. صدایی برای مادران، خواهران و دخترانی که هنوز در انتظار روزی هستند که بتوانند با آزادی، عزت و امید زندگی کنند. صدایی برای خودم، برای روزهای سخت و لحظاتی که با تمام وجود آرزو داشتیم دیده و شنیده شویم.

این روز برای من یادآور مبارزه، اشک، امید و مقاومت است. یادآور روزهایی که مجبور بودیم حتی در سکوت و ترس، صدای خود را بلند کنیم. یادآور روزهایی که با تمام وجود احساس تنهایی و رنج می‌کردیم و در عین حال امید داشتیم که روزی زنان ما دیده شوند و حقشان را دریافت کنند.

امروز، به جای تبریک گفتن می‌خواهم پیامم را این‌گونه بگویم: من می‌خواهم صدای زنان افغانستان  صدای مادرم، خواهرانم و دخترانی که در سایه محدودیت‌ها و اجبار زندگی می‌کنند باشم  من صدای هر زنی هستم که هنوز ناامید نشده و هنوز امید دارد. این روز برای من نماد ایستادگی، شجاعت و مقاومت است، و تا زمانی که زنان افغانستان حق زندگی آزاد و شرافتمندانه خود را پیدا نکنند، من در کنار دختران افغانستان هستم .