سیاسی

دو چهره طالبان؛ لبخند در خارج، محدودیت در داخل

نوشته شده توسط admin در تاریخ 24 حوت 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 74

---

بیش از چهار سال از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان می‌گذرد؛ دوره‌ای که برای میلیون‌ها زن و دختر افغانستان با محدودیت‌های بی‌سابقه و فشارهای سنگین همراه بوده است. در حالی که تصاویر و گزارش‌هایی از حضور و معاشرت مقام‌های طالبان در خارج از افغانستان با زنانی بدون حجاب منتشر می‌شود، در داخل کشور زنان با یکی از سخت‌ترین دوره‌های زندگی اجتماعی و فردی خود روبه‌رو هستند.

پس از تسلط دوباره طالبان، این گروه به‌تدریج مجموعه‌ای از فرمان‌ها و دستورها را صادر کرد که زندگی زنان را در بسیاری از عرصه‌ها محدود ساخت. آموزش دختران یکی از نخستین حوزه‌هایی بود که تحت تاثیر این سیاست‌ها قرار گرفت. طالبان ابتدا وعده دادند که مکاتب دخترانه پس از تدوین «طرزالعمل مناسب» دوباره باز خواهد شد، اما با گذشت زمان، دختران بالاتر از صنف ششم همچنان از رفتن به مکتب محروم ماندند. این تصمیم نه‌تنها آینده میلیون‌ها دختر را در هاله‌ای از ابهام قرار داده، بلکه نظام آموزشی کشور را نیز با بحران جدی روبه‌رو کرده است.

دانشگاه‌ها نیز از این محدودیت‌ها در امان نماندند. طالبان در ادامه سیاست‌های خود تحصیل زنان در دانشگاه‌ها را نیز متوقف کردند؛ تصمیمی که موجی از انتقادهای داخلی و بین‌المللی را به دنبال داشت. برای هزاران دختر جوان که سال‌ها برای رسیدن به دانشگاه تلاش کرده بودند، این فرمان به معنای پایان ناگهانی مسیر علمی و حرفه‌ای‌شان بود.

در کنار محدودیت‌های آموزشی، حق کار زنان نیز به‌شدت محدود شده است. بسیاری از زنان که پیش از این در اداره‌های دولتی، رسانه‌ها، سازمان‌های مدنی و حتا نهادهای بین‌المللی فعالیت داشتند، پس از بازگشت طالبان یا شغل خود را از دست دادند یا از حضور در محل کار منع شدند.حتا کار زنان در سازمان‌های کمک‌رسان نیز متوقف شد؛ اقدامی که علاوه بر تاثیر مستقیم بر زندگی زنان، روند کمک‌رسانی به میلیون‌ها نیازمند در افغانستان را نیز با مشکل مواجه کرد.

محدودیت‌های اجتماعی نیز بخش مهمی از سیاست‌های طالبان در قبال زنان را تشکیل می‌دهد. زنان در بسیاری از شهرها بدون «محرم» اجازه سفر یا رفت‌وآمد در مسافت‌های طولانی را ندارند. همچنان در برخی موارد پوشش اجباری و محدودیت در حضور در مکان‌های عمومی مانند پارک‌ها، حمام‌ها و باشگاه‌های ورزشی اعمال شده است. این محدودیت‌ها عملاً حضور زنان در جامعه را به حداقل رسانده و آنان را به فضای خانه‌ها محدود کرده است.

پیامدهای این سیاست‌ها تنها به مسائیل آموزشی یا اقتصادی محدود نمی‌شود؛ بلکه بر وضعیت روانی و اجتماعی زنان نیز اثرات عمیقی گذاشته است. بسیاری از زنان و دختران جوان از احساس ناامیدی، اضطراب و از دست دادن امید به آینده سخن می‌گویند. نسلی که با آرزوهای تحصیل، کار و مشارکت در جامعه بزرگ شده بود، اکنون با واقعیتی روبه‌رو است که فرصت‌هایش را به‌شدت محدود کرده است.

در سطح بین‌المللی نیز وضعیت زنان افغانستان یکی از مهم‌ترین محورهای نگرانی درباره رژیم طالبان بوده است. سازمان‌های حقوق بشری و بسیاری از کشورها بارها از طالبان خواسته‌اند محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان را لغو کنند و حق آموزش، کار و مشارکت اجتماعی آنان را به رسمیت بشناسند. با این حال، تاکنون تغییر چشمگیری در این سیاست‌ها دیده نشده است.

در چنین شرایطی، تصاویر و گزارش‌هایی که از رفتار متفاوت برخی مقام‌های طالبان در خارج از افغانستان منتشر می‌شود، برای بسیاری از زنان افغانستانی یادآور نوعی تناقض تلخ است؛ تناقضی میان آنچه در بیرون از افغانستان پذیرفته می‌شود و آنچه در داخل کشور بر زنان تحمیل شده است.

واقعیت این است که زنان افغانستان امروز با یکی از دشوارترین دوره‌های تاریخ معاصر خود روبه‌رو هستند؛ دوره‌ای که در آن بسیاری از حقوق اساسی آنان محدود شده و آینده نسل تازه‌ای از دختران در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است. با این حال، صدای زنان افغانستان همچنان در داخل و خارج از کشور شنیده می‌شود؛ صدایی که خواستار حق آموزش، کار و زندگی برابر در جامعه است.