سیاسی

مهندسیِ خلاقانه‌ی شخصیت‌سازی و زاویه‌ای مرموزِ رهبریِ مسعود

نوشته شده توسط admin در تاریخ 25 حوت 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 175

---

نویسنده: معین اسلام‌پور  

بخش نخست  

در این نوشته در پی تحلیلِ یک زاویه‌ی رازناکِ شخصیتیِ قهرمان ملی هستم. با آن‌که او الگویی از رهبری و مدیریت نه‌تنها برای فرماندهانِ هم‌روزگارِ خود و دشمنانش بود، بلکه نسلِ جوان نیز با عطشِ فراوانی در پی شناختِ زاویه‌های پنهانِ شخصیتی، ویژگی‌های فردی و جاذبه‌ی فرماندهیِ مسعود هستند.  

در این میان، یک نقطه‌ی منحصر‌به‌فردِ او بیش از دو دهه است که در تمامِ مناسبت‌ها، تجلیل‌ها و تحلیل‌ها از کارنامه‌اش با گذشتِ این‌همه سال همچنان نامکشوف مانده است. دقیق نمی‌دانم چرا به این مسأله‌ی مهم هنوز کسی نپرداخته است؛ در حالی‌که این، مهم‌ترین بخشِ خصوصی و استثنایی‌ترین شیوه‌ی رهبری و گزینشِ فرماندهانِ جوان توسطِ مسعود به شمار می‌رود.  

شماری از چهره‌های بزرگ و تأثیرگذاری که سال‌ها با قهرمان ملی هم‌گام و هم‌رزم بوده‌اند، روایت‌های متعددی از تجربه‌های میدانی و مشاهده‌های خود دارند. آنان براساسِ عملکردِ تجربیِ مسعود، بیان می‌کنند که چگونه او در مهارتِ شخصیت‌سازیِ آدم‌هایی نسبتاً گمنام که اغلب از نظرِ پایگاهِ اجتماعی، افرادِ کوچک و ناآشنا در جامعه‌ی روستاییِ خود بودند، تبحر داشت.  

مسعود این افراد را به‌صورتِ تدریجی و به‌دور از دیدِ فرماندهانِ مقتدر و مزاحمی که خویِ ارباب‌ورعیتی نسبت به فرماندهانِ جوان داشتند، شناسایی می‌کرد. او با درکِ حساسیت‌ها، معمولاً از رده‌های پایین، چهره‌های جوان و پرانرژی را سربازگیری و مطرح می‌کرد. سپس آنان را در افکارِ عامه و محیطِ پیرامونیِ خود بزرگ می‌ساخت تا در آینده به مهره‌های قابلِ اعتمادش تبدیل شوند.  

رسمِ ویژه‌ی مسعود در شخصیت‌سازیِ افرادِ خلاق و با ظرفیت چنین بود که از دلِ ساختارهای نظامی، در فرآیندِ آموزش و تعلیماتِ عسکری، فرماندهانِ مورد نظرِ خود را با درنظرگرفتنِ ویژگی‌هایی که سببِ اعتماد و پسندش می‌شدند، شناسایی می‌کرد. آن‌ها را برای مدتی طولانی در حاشیه یا در حلقه‌ی نزدیکِ خود زیر نظر می‌گرفت و عملکردِ فردی‌شان را در تمامِ ابعادِ اخلاقی، شخصیتی، وفاداری، صداقت، شهامت و ... راست‌آزمایی می‌نمود.  

این افراد پس از عبور از همه‌ی فیلترهای محاسباتیِ مسعود، اعتمادِ او را جلب می‌کردند. در فرجام، پس از شناخت و اطمینانِ کامل، برای‌شان مأموریت‌های کلانِ دولتی یا سمت‌های فرماندهی را در روزگارِ مقاومتِ پیشین می‌سپرد.  

در آغاز، فرد را در دایره‌ای کوچک‌تر استخدام می‌کرد تا پله‌به‌پله تجربه و شخصیتش را بسازد. هدفِ این مرحله آن بود که فرمانده در کوره‌ی روزگار پخته و آب‌دیده شود. همچنین، اگر فرد مرتکبِ خطای نظامی، سیاسی یا اخلاقی می‌شد، آسیبِ سنگینی به ساختار و مأموریتِ محوله وارد نشود.  

اگر فرمانده در مراحلِ آزمونی و مأموریت‌های کوچک‌تر، موفقیتِ چشم‌گیری به دست می‌آورد، مسعود دامنه‌ی صلاحیت و اقتدارش را گسترش می‌داد. بدین‌ترتیب، او به آهستگی در سطحِ حلقه‌ی رهبری به مهره‌ای مؤثر و قدرت‌مند تبدیل می‌شد.  

روش و رویکردِ شخصیت‌سازیِ کادرهای گزینشیِ قهرمان ملی، داستانی عجیب و جالب دارد که در بخش‌های بعدی به آن خواهم پرداخت. آمار و ارقامِ مربوط به این طیف از افراد بسیار زیاد است و بی‌تردید موردِ توجه و تاییدِ مخاطبانِ گرامی قرار خواهد گرفت.