سیاسی

شکنجه سیستماتیک در زندان‌های طالبان؛ جنایتی آشکار در برابر چشم جهان

نوشته شده توسط admin در تاریخ 17 حمل 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 95

---

نویسنده: جسور یوسفی، مدافع حقوق بشر

من با شماری از زندانیانی‌های که به‌تازگی از زندان‌هایی طا-لبان آزاد شده‌اند گفتگو کردم. متاسفانه، بر اثر شکنجه‌های هولناک، وضعیت روانی و جسمی آنان به‌شدت آسیب دیده است. جوانان سالم، قوی و پرتوان، اکنون به‌حدی ضعیف شده‌اند که توانایی‌های جسمی‌شان به سطح کودکان تنزل یافته است.

این افراد روایت می‌کنند که پیش از انتقال به زندان‌های پل‌چرخی، بلاک‌های خاص مواد مخدر یا زندان بگرام، برای ماه‌ها در بازداشتگاه‌های امنیتی طالبان تحت شکنجه‌های شدید قرار داشته‌اند، آن هم پیش از صدور هرگونه حکم محکمه. این شکنجه‌ها شامل موارد زیر بوده است:

کشیدن ناخن

بی‌خوابی اجباری برای چندین شبانه‌روز

خفه‌کردن با آب

کشیدن دندان با انبر

فشار بر چشم‌ها

لگد زدن و ضرب و شتم، به‌ویژه به اندام تناسلی

آویزان کردن از ناحیه اندام تناسلی

نگهداری طولانی‌مدت در سلول‌های انفرادی غیربهداشتی، که کف آن همیشه مرطوب بوده و امکان خوابیدن در آن وجود نداشته و زندانی مجبور به نشستن در حالت زانو در بغل بوده است

توهین، تحقیر و تبعیض بر اساس قومیت، منطقه، زبان و هویت

یکی از این افراد که اهل پنجشیر است، می‌گوید:

«در هنگام شکنجه به من می‌گفتند: پنجشیری خبیث و باغی، نسل‌تان را نابود می‌کنیم. وقتی شدت شکنجه زیاد می‌شد، من نام خدا را می‌بردم، اما دهانم را می‌بستند و می‌گفتند شما مسلمان نیستید. از آن‌ها پرسیدم گناه من چیست؟ با خنده گفتند: مگر تو پنجشیری نیستی؟ حتی یکی از آن‌ها قصد داشت زبانم را از گلو بیرون بکشد.»

همچنان گفته می‌شود صدها جوان بدون هیچ دوسیه یا اتهام مشخص، تنها به‌دلیل داشتن عکس احمدشاه مسعود یا احمد مسعود در تلفن همراه، فیسبوک یا واتساپ خود بازداشت شده‌اند.

زندانیان اظهار می‌دارند که اگر هیأت‌هایی تحت عنوان نهادهای حقوق بشری برای بازدید به زندان بیایند، پس از رفتن آنان، صحبت‌های زندانیان شنود شده و سپس به آن‌ها گفته می‌شود: «شک ما ثابت شد، شما جاسوس خارجی‌ها هستید»، و در نتیجه میزان شکنجه چندین برابر افزایش می‌یابد.

بسیاری دیگر تنها به‌دلیل سابقه نظامی یا متهم شدن به همکاری با جبهات مخالف طالبان بازداشت شده‌اند. حتی برخی افراد تنها به‌خاطر گذاشتن یک نظر یا پسندیدن مطالب فعالان حقوق بشر یا فعالان حقوق زنان در شبکه‌های اجتماعی، اکنون در زندان به‌سر می‌برند.

از سوی دیگر، وضعیت صحی بسیاری از زندانیان بسیار وخیم است، اما به مراکز درمانی منتقل نمی‌شوند. حتی کسانی که آزاد می‌شوند، دیگر هرگز به وضعیت قبلی خود بازنمی‌گردند. آنان دچار آسیب‌های شدید روانی شده، گوشه‌گیر، پرخاشگر و ناتوان در تعامل عادی، حتی با کودکان می‌شوند.

من، به‌عنوان یک فعال حقوق بشر، از نهادهای بین‌المللی حقوق بشر، سازمان‌های مدافع حقوق بشر، اتحادیه اروپا و تمامی کشورهای حامی حقوق بشر، تقاضا دارم که به وضعیت زندانیان در افغانستان توجه فوری، جدی و مستمر داشته باشند.

ضروری است تیم‌های نظارتی که از زندان‌ها بازدید می‌کنند، این روند را به‌صورت مداوم و پی‌گیرانه ادامه دهند، زیرا شواهد نشان می‌دهد که وضعیت زندانیان پس از این بازدیدها نه‌تنها بهتر نمی‌شود، بلکه بدتر نیز می‌گردد.