سیاسی

رویکردِ استبدادِ طالبانی؛ و «نبرد برای بقا»

نوشته شده توسط admin در تاریخ 22 حمل 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 44

---

نویسنده: معین اسلام‌پور

بخش نخست:

با برگشتِ دوباره‌ی طالبان در ۲۰۲۱، مردمِ افغانستان در تمامِ زمینه‌ها دچارِ چالش جدی و شوک‌آوری شده‌اند.

 مهاجرت و آواره‌گی دسته‌جمعی، ترورهای هدف‌مند و خیابانی، اعدام‌های صحرایی، فشار سیستماتیک بر اقوام غیر پشتون، تصفیه‌ی قومی، تعصب، تبعیضِ آشکار و آفتابی، کوچ‌های اجباری و غصبِ ملکیتِ ده‌ها خانواده در شمال و برخی نقاطِ دیگر، مصادره‌ی اموال و ملکیت‌های شخصی، بازداشت و شکنجه‌ی نظامیانِ پیشین، حذفِ عمومی جامعه‌ی زنانه از حوزه‌ها و عرصه‌های اجتماعی-سیاسی، ممنوعیتِ آموزش دختران، تجاوز در زندان‌ها به زنان به‌جرمِ هویت و تعلق تباری، تحقیر و توهینِ اقلیت‌های مذهبی، نقضِ گسترده و بی‌پیشینه‌ی حقوق بشری و… ده‌ها مورد از این دست، هنوز از دیدِ مردم و رسانه‌ها پنهان مانده‌اند و نیازمندِ واکاوی و تحقیقِ بیش‌تر است؛ که در این مقاله نمی‌توان به همه‌ی جنایاتِ سازمان‌یافته، پیدا و پنهانِ هیولای طالبانی پرداخت.

در دور دوم سلطه‌ی طالبان، انتظار می‌رفت رژیم حاکم با درکِ واقعیت‌های اجتماعی، استراتژی خشن و رویکردِ انحصارگرایانه‌ی پیشین خود را مقداری تغییر دهد، تا دیگر بار مردم شاهدِ تکرار و تداومِ چرخه‌ی استبداد و انحصارگرایی نباشند.

طالبان برخلافِ انتظارِ همگانی، به‌مراتب نسبت به دورِ نخستِ خویش درنده‌خوتر، مستبدتر و خشن‌تر عمل کرده‌اند؛ چیزی‌که در پنج سال پسین در کارنامه‌ی سیاه و ننگین آنان، روزانه در رسانه‌ها، نهادها و سازمان‌های بین‌المللی بازتاب گسترده یافته است.

آن‌ها کوچک‌ترین تأمل و تمکین به خواستِ سازمان‌های حقوق بشری، کشورهای همسایه و منطقه نکرده‌اند. با توجه به مواردِ فوق، کاربردِ اصطلاح «نبرد برای بقا» در ادبیاتِ سیاسی-نظامی نه‌تنها معمول است، بلکه بدیل در برابر تهدیداتِ جدی، حذف و نابودی هویت و ارزش‌های تاریخی، قتل و کشتارِ هدف‌مند و سازمان‌یافته‌ی هویت‌های قومی و برخی امور مشابه دیگر می‌تواند باشد.

همواره علل و عواملِ فراوانی برای توجیه واقعی و غیرواقعیِ نبرد وجود دارد. اکثر جنگ‌ها برای تأمینِ منافع یک لایه، برتری‌طلبی، فزون‌خواهی و نگاهِ هژمونیکِ قدرت‌های کلان یا گروه‌های قومی صورت می‌گیرد؛ اما در برابر این گروه‌ها، عده‌ای دیگر برای بقای هویتِ قومی، یک جامعه یا منافع ملیِ کشور می‌جنگند. وقتی احساس می‌شود یک گروه و جامعه به خطِ آخر حیاتِ سیاسی-اجتماعی خود رسیده است، برای بقای خود با تمامِ قوت و انرژی علیهِ متجاوز و اشغال‌گر جنگ و مقاومت را نسبت به هر گزینه‌ی دیگر اولویت می‌دهند.

گروه‌های قومی و سازمان‌های نظامی-چریکی با قرار گرفتن در وضعیتِ دشوار، تنها با ایستادگی و مقاومت علیه استبداد و اشغال‌گری می‌توانند بقا و حیاتِ سیاسی-نظامی خود را تضمین کنند؛ از این‌رو آگاهانه نخستین و آخرین گزینه را در تداومِ جنگ و مقاومت انتخاب می‌نمایند. در فرجام، جنگ و مبارزه‌ی حق‌طلبانه‌ی آنان به سرانجام می‌رسد و حق بر باطل پیروز می‌شود.

ادامه دارد