سیاسی

نگاه‌هایی که استخوان انسان را به درد می‌آورد

نوشته شده توسط admin در تاریخ 30 حمل 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 82

---

نویسنده: امیر آریایی

سرزمینی که ارزش‌هایش به ریش و لنگی فروکاسته می‌شود، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری در معیارهای انسانی و اسلامی است.

گاهی با برآمدن در کوچه و بازار، با نگاه‌های تُند و معنی‌داری از سوی گروهی از افراد مواجه می‌شویم؛ نگاه‌هایی که سراسر از آن‌ها خشونت و کدورت می‌بارد. 

مردمانی که تمام ارزش‌های اسلامی و انسانی را بر محور ریش و لنگی اولویت داده‌اند و گویا آنانی که ریش و دستاری بر سر ندارند، دشمنان اصلی و واقعی ایشان به شمار می‌روند. در چنین فضایی، ظاهر به معیار قضاوت بدل شده و باطن و انسانیت به حاشیه رانده می‌شود.

امروز هنگام رفتن به بازار، با نگاه‌های عجیبی از سوی مردی مواجه شدم؛ مردی که با نگاه‌های تندش، خشونت و بدرفتاری را به تصویر می‌کشید. چنان تلخ و ناجوانمردانه نگاه می‌انداخت که گویی به باور این آدم تازه‌به‌دوران‌رسیده، دیگر هیچ اولویتی در این سرزمین جز همین ریش و لنگی وجود ندارد.

نگاه‌هایی که بی‌آنکه سخنی گفته شود، سرشار از معناهای تلخ و خشونت‌بارند؛ گویا با دشمنی مواجه شده‌اند که تمام ارزش‌ها و افتخارات‌شان را پامال کرده و به رگ‌بار بسته است. این نوع نگاه، پیش از آن‌که دیگری را بیازارد، نشان‌دهنده عمق تنگ‌نظری و محدودیت فکری در درون صاحب آن است.

این نگاه‌های عمیق و فرساینده، بر روح انسان سنگینی می‌کند؛ نگاه‌های نفرت‌پراکنانه‌ای که در پشت آن‌ها قضاوت، تمسخر و حتی طرد و بیرون‌راندن دیگران پنهان شده است. امروز با خود حس کردم که معیارهای ظاهری چون ریش و لنگی، جایگزین شخصیت واقعی مردم این دیار شده است.

افراد نه بر اساس دانش، آگاهی و شخصیت‌شان، بلکه بر پایه موارد سطحی و پیش‌پاافتاده‌ای چون ریش و دستار، طبقه‌بندی و سنجیده می‌شوند. این در حالی است که جامعه‌ای پویا، بر پایه فهم، اخلاق و توانایی‌های انسانی استوار می‌شود، نه بر نشانه‌های ظاهری.

در حالی‌که اولویت‌های فراوان و جدی دیگری نیز وجود دارد که باید به آن‌ها پرداخته شود. بیش از پنج سال می‌شود که دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها به روی تمام دختران و زنان این سرزمین مسدود است و هزاران جنایت دیگر، اعم از قتل و کشتار، تجاوز و بی‌رحمی، غصب و غارت ثروت و داشته‌های دیگران همچنان ادامه دارد. 

با این حال، گویی هیچ‌کسی نمی‌بیند و نمی‌شنود؛ اما گروهی از افراد به سر و صورت مردم چسبیده‌اند و همه‌روزه آنان را قضاوت می‌کنند. این وارونگی در اولویت‌ها، یکی از دردناک‌ترین نشانه‌های یک جامعه بیمار است.

بنابراین، تحمل این وضعیت، نوعی فرسایش درونی را به همراه دارد؛ دردی خاموش که در سکوت شکل می‌گیرد و با تکرار این نگاه‌ها عمیق‌تر می‌شود. با این حال، آنچه باقی می‌ماند، تلاشی است برای حفظ کرامت انسانی در برابر قضاوت‌هایی که ریشه در ناآگاهی دارند، نه حقیقت.

امروز بیش از هر زمان دیگر، ما نیازمند یک انقلاب آگاهی و بیداری هستیم؛ انقلابی که از درون انسان‌ها آغاز شود و به بازسازی معیارهای واقعی ارزش بینجامد. این رسالت را باید با تمام محدودیت‌ها و چالش‌هایی که یکی پی دیگری هر روز روح و روان ما را می‌فرساید، پاس بداریم و اجازه ندهیم انسانیت در سایه ظاهرگرایی فراموش شود.