سیاسی

گفت‌وگو با انجیلا مجیدی، فعال حقوق زن در تبعید

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 1 ثور 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 120

---

مصاحبه کننده: دریا نشاط

انجیلا مجیدی، فعال حقوق زن و خبرنگار پیشین از ولایت بدخشان، در گفت‌وگویی با دریا نشاط خبرنگار ثانیه از تجربه زندگی، فعالیت‌های رسانه‌ای، اعتراض‌های زنان و وضعیت کنونی خود در تبعید گفته‌است.

سوال: لطفاً خودتان را معرفی کنید.

جواب: من انجیلا مجیدی هستم، یکی از فعالین حقوق زن و مدافع حقوق بشر از ولایت بدخشان افغانستان. تحصیلات مکتب را در کابل به پایان رساندم. سپس در دانشگاه کابل، پوهنحی زراعت تحصیل کردم و علاوه بر آن، لیسانس در رشته قابلگی عالی نیز دارم. از همان دوران جوانی تلاش کردم تا در کنار تحصیل، برای بهبود وضعیت زنان و آگاهی‌دهی در جامعه سهم داشته باشم.

سوال: شغل شما چه بود؟

جواب: من سال‌ها در بخش رسانه و فعالیت‌های مدنی کار کرده‌ام. در حوزه خبرنگاری، تولید برنامه و فعالیت‌های اجتماعی نقش داشتم و همواره تلاش می‌کردم صدای زنان و مشکلات آن‌ها را بازتاب بدهم. کار من فقط یک شغل نبود، بلکه بخشی از هویت و باور من به عدالت و برابری بود.

سوال: در زمان جمهوریت مشغول چه کاری بودید؟

جواب: پیش از سقوط حکومت جمهوری، به عنوان خبرنگار و تهیه‌کننده در یکی از رسانه‌های افغانستان فعالیت داشتم و مسئول تولید و مدیریت برنامه‌های فرهنگی بودم. علاوه بر آن، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ همراه با همسرم یک شرکت لوژستیکی داشتم و به عنوان رئیس شرکت فعالیت می‌کردم. زندگی‌ام پر از تلاش، امید و برنامه برای آینده بود و فکر می‌کردم مسیر پیشرفت برایم باز است.

سوال: نقش شما در تأمین معیشت خانواده چگونه بود؟

جواب: من نقش بسیار اساسی در تأمین معیشت خانواده داشتم. درآمد من از رسانه و شرکت لوژستیکی بخش عمده‌ای از هزینه‌های زندگی ما را تأمین می‌کرد. نه‌تنها از نظر مالی، بلکه در مدیریت اقتصادی خانواده نیز مسئولیت مستقیم داشتم و همیشه تلاش می‌کردم خانواده‌ام در آرامش و ثبات زندگی کنند.

سوال: پیش از سقوط افغانستان به دست طالبان زندگی شما چگونه بود؟

جواب: زندگی من پیش از سقوط، نسبتاً عادی اما پر از انگیزه و تلاش بود. هر روز با امید به آینده بهتر کار می‌کردم، درس می‌خواندم و برای پیشرفت خود و جامعه‌ام برنامه داشتم. فعالیت رسانه‌ای و مدیریت شرکت، هر دو بخش مهم زندگی من بودند و با تمام توان در هر دو عرصه فعال بودم. بزرگ‌ترین انگیزه‌ام این بود که بتوانم در جامعه‌ام تأثیر مثبت بگذارم و آینده‌ای روشن‌تر بسازم.

سوال: پس از سقوط افغانستان چه تغییراتی در زندگی شما آمد؟

جواب: پس از سقوط حکومت جمهوری، زندگی من به‌طور کامل فروپاشید. رسانه‌ای که در آن کار می‌کردم بسته شد، زنان از کار و اجتماع حذف شدند و شرکت ما نیز از بین رفت. در مدت بسیار کوتاهی، شغل، درآمد، امنیت و حتی امیدم را از دست دادم. زندگی‌ام به ترس، پنهان‌شدن و فشارهای روانی شدید تبدیل شد. هر روز با وحشت از بازداشت یا تهدید زندگی می‌کردم و آینده برایم کاملاً تاریک شده بود.

سوال: چرا پس از سقوط بیکار شدید؟

جواب: به دلیل بسته شدن رسانه‌ها و محدودیت شدید بر فعالیت زنان، ادامه کار برای من نه‌تنها غیرممکن، بلکه بسیار خطرناک شد. زنان عملاً از صحنه کار حذف شدند و حضور ما جرم تلقی می‌شد.

سوال: چی باعث شد که مجبور به ترک افغانستان شدید؟

جواب: به دلیل فعالیت‌های رسانه‌ای و حضورم در اعتراضات زنان، چندین بار بازداشت شدم و مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتم. نام من در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داشت و برخی از همکارانم نیز بازداشت شدند. تهدیدها هر روز بیشتر می‌شد و من احساس می‌کردم هر لحظه ممکن است جانم را از دست بدهم. در نهایت، برای نجات جانم مجبور شدم افغانستان را ترک کنم؛ تصمیمی که بسیار دردناک و اجباری بود.

سوال: چی انگیزه باعث شد که شما دست به اعتراض بزنید؟

جواب: وقتی همه چیز در زندگی‌ام در حال پیشرفت بود، ناگهان همه چیز از من گرفته شد؛ کار، آزادی، آینده و حتی حق حضور در جامعه. این وضعیت برایم غیرقابل تحمل بود. در سال ۲۰۲۱ با پیوستن به زنان معترض در کابل، تلاش کردم صدای خود و هزاران زن دیگر را بلند کنم. ما فقط می‌خواستیم حق کار، تحصیل و زندگی عادی داشته باشیم، اما پاسخ ما خشونت و سرکوب بود.

سوال: پس از سقوط چه فعالیت‌هایی انجام دادید؟

جواب: در سال ۲۰۲۳ به بدخشان رفتم و برای زنان مناطق محروم کورس‌های سوادآموزی رایگان راه‌اندازی کردم. با وجود خطرات، تلاش کردم حداقل کاری برای توانمندسازی زنان انجام بدهم، چون باور دارم آگاهی می‌تواند زندگی‌ها را تغییر دهد.

سوال: اکنون در چه وضعیتی قرار دارید؟

جواب: پس از ترک افغانستان، حدود یک‌ونیم سال در پاکستان در شرایط بسیار دشوار و نامطمئن زندگی کردم. اکنون در هالند به عنوان پناهنده زندگی می‌کنم. با وجود امنیت نسبی، هنوز هم با فشارهای روانی، مشکلات اقامتی و وضعیت صحی دشوار روبه‌رو هستم. دوری از وطن، از دست دادن همه چیز و نگرانی برای آینده، همچنان مرا رها نکرده است.

سوال: آیا در جریان فعالیت‌ها آسیب دیده‌اید؟

جواب: بله، در یکی از تظاهرات در سال ۲۰۲۲ در کابل، به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتم که باعث آسیب جدی در ناحیه کمر شد و مجبور به انجام عمل جراحی شدم. تا امروز نیز از درد و مشکلات آن رنج می‌برم و نیاز به درمان دارم.

سوال: چرا وارد فعالیت‌های اعتراضی شدید؟

جواب: وقتی زنان به‌طور کامل از جامعه حذف شدند و ابتدایی‌ترین حقوق انسانی از ما گرفته شد، دیگر سکوت ممکن نبود. من احساس مسئولیت کردم که در برابر این بی‌عدالتی ایستادگی کنم، حتی اگر بهای آن بسیار سنگین باشد.

سوال: هدف شما چیست؟

جواب: هدف من دفاع از حقوق زنان، حق آموزش، حق کار، آزادی بیان و برابری انسانی است. می‌خواهم روزی برسد که هیچ زنی به خاطر جنسیتش از زندگی محروم نشود.

سوال: فعالیت‌های شما چه تأثیری داشته است؟

جواب: فعالیت‌های ما باعث شد صدای زنان افغانستان به سطح بین‌المللی برسد. هرچند در داخل کشور سرکوب شدیم، اما توانستیم توجه جهانی را نسبت به نقض گسترده حقوق بشر جلب کنیم.

سوال: وضعیت فعلی زنان افغانستان چگونه است؟

جواب: وضعیت زنان بسیار بحرانی و دردناک است. زنان از آموزش، کار و حتی حضور ساده در جامعه محروم شده‌اند. بسیاری از آن‌ها در خانه‌ها زندانی شده‌اند، بدون امید و بدون آینده. این وضعیت نه‌تنها یک بحران اجتماعی، بلکه یک فاجعه انسانی است.

سوال: چالش‌های اصلی زنان در افغانستان چیست؟

جواب: محرومیت از آموزش، ممنوعیت کار، تهدیدهای امنیتی، ازدواج‌های اجباری، خشونت‌های خانوادگی و حذف کامل از جامعه از مهم‌ترین چالش‌ها هستند. زنان حتی حق تصمیم‌گیری درباره زندگی خود را ندارند.

سوال: آینده افغانستان را چگونه می‌بینید؟

جواب: اگر وضعیت فعلی ادامه یابد، آینده به‌ویژه برای زنان بسیار تاریک خواهد بود. اما با وجود تمام دردها، هنوز امیدی در دل ما زنده است؛ امید به روزی که عدالت، آزادی و انسانیت دوباره به افغانستان برگردد.

سوال: پیشنهاد شما برای آینده افغانستان چیست؟

جواب: آزادی کامل آموزش برای زنان، حمایت جدی و عملی جامعه جهانی، فشارهای سیاسی مؤثر بر حاکمیت فعلی و ایجاد ساختارهای واقعی حقوق بشری از مهم‌ترین نیازها است. بدون این اقدامات، وضعیت نه‌تنها بهتر نخواهد شد، بلکه بدتر نیز خواهد شد.

جمع‌بندی 

در این گفت‌وگو، آنچه به‌گونه روشن برجسته و آفتابی شد، تجربه زیسته یک زن فعال مدنی است که مسیرش از رسانه و فعالیت اجتماعی تا تبعید و پناهندگی ادامه یافته است. یافته‌های این مصاحبه نشان می‌دهد که انجیلا مجیدی، در کنار روایت شخصی خود، بر یک واقعیت گسترده‌تر در افغانستان نیز تاکید دارد؛ واقعیتی که در آن زنان با محدودیت‌های جدی در آموزش، کار و حضور اجتماعی روبه‌رو هستند و پیامدهای سیاسی و اجتماعی آن هنوز ادامه دارد