فرهنگی

یادداشت؛ سقوط از منظر عرفان

نوشته شده توسط admin در تاریخ 14 قوس 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 60

---

نویسنده: میراجان ،امیری

اگر ما سقوط را از منظر عرفانی نگاه کنیم، زادِ آدمی را می‌توان برای سقوط معنا کرد؛ آن سقوطی که انسان را از هیچ به‌معنا می‌رساند و این هیچ به‌معنا؛ یعنی رسیدن به عالم معشوق؛ عالمی‌که جز اشتیاق و رسیدن، دیگر هیچ ارزش و شوریدنی برای این هستی ندارد.

انسان در درون انسانی، آن‌گونه که الله متعال ساختاربندی کرده است، از قطره‌ای گوشت می‌شود و گوشتی شکل می‌گیرد و بعد از مدتی پا به‌جهان بیرون می‌گذارد. این‌جا از روزِ به ماه می‌رسد و ماه‌ی به‌سال و این روند رفته‌رفته عمر او را از طفولیت به بلوغ می‌رساند. 

بعد از آن این خود انسان است که تعیین می‌کند چگونه خود را از این عالم هیچ به عالم معنا برساند و پرسش‌های «من کی هستم؟ کجا هستم؟ کجا می‌روم و به که تعلق دارم؟» را در خود صیقل دهد و در جست‌وجوی معنای آن بشتابد.

این همه از سقوط اوج می‌گیرد. اگر از هر بار افتادن بلند شدی و دوباره در پی معنا شدی، می‌توان گفت این سقوط است که ارادهٔ آدمی را برای رسیدن بیش‌تر می‌کند و او را برای آخرین سقوط آماده می‌سازد و کلید رسیدن را برایش مهیا می‌کند.

اما اگر از هر سقوط در زنده‌گی گذشتی و خود را ناتوان و شکسته یافتی، دیگر تسلیم و منتظر آخرین ضربه برای نابودی خود باش.