سیاسی

در برابر ظلم، بی‌طرفی وجود ندارد

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 22 جوزا 1405
نویسنده: حامیه نادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 161

---

تاریخ فقط ستمگران را محاکمه نمی‌کند. چوکی ویژه‌ای نیز برای تماشاچیانی کنار گذاشته است که دیدند، فهمیدند و سکوت کردند. سکوت در برابر بی‌عدالتی نشانه خرد یا بی‌طرفی نیست؛ امضای رضایت بر حکم ظالم است.

امروز از کیلومترها دورتر از افغانستان می‌نویسم، اما دلم هنوز در خیابان‌های هرات و کابل مانده است. درد خواهرانم را از اینجا حس می‌کنم. این فاصله نه از مسوولیت من می‌کاهد و نه به من اجازه می‌دهد تماشاچی باشم.

سخن من این است: جامعه جهانی با سکوت و بی‌عملی خود، عملاً به طالبان فرصت داده است تا حقوق و آزادی‌های زنان و دختران را یکی پس از دیگری سلب کنند. ما که از چنگال این رژیم گریخته‌ایم، اگر فریاد نزنیم و روایت نکنیم، در برابر این ظلم مسئول خواهیم بود.

هر روز گزارش‌هایی از بازداشت، آزار، تحقیر و سرکوب زنان و دختران افغانستان منتشر می‌شود. بسیاری از آنان تنها به جرم تلاش برای آموزش، کار، حجاب یا حضور در جامعه مورد تعقیب و خشونت قرار می‌گیرند. دردناک‌تر از خود این جنایت‌ها، عادی شدن آن‌ها در نگاه جهان است.

تراژدی تنها در تازیانه و زندان خلاصه نمی‌شود؛ تراژدی اصلی، فلج شدن وجدان جمعی است. ما که در بیرون از مرزهای افغانستان زندگی می‌کنیم، آیا توانسته‌ایم دیوار بایکوت خبری را بشکنیم؟ واقعیت این است که نام طالبان کم‌کم از تیتر رسانه‌ها کنار رفته، زیرا جهان خسته شده است. اما دقیقاً همین‌جا مسوولیت ما آغاز می‌شود. با قلم، هنر، شبکه‌های اجتماعی، گفت‌وگو با رسانه‌ها و ارتباط با نمایندگان سیاسی کشورهای میزبان. بایکوت خبری، قتل تدریجی کرامت یک ملت است.

راه‌حل وجود دارد. دست‌کم دو اقدام مشخص می‌تواند مؤثر باشد:

نخست، حمایت مالی و معنوی از مکتب‌ها زیرزمینی، برنامه‌های آموزشی آنلاین و ابتکارهایی که به دختران افغانستان امکان ادامه آموزش می‌دهند. گاهی حتی یک لپ‌تاپ یا یک اتصال اینترنتی می‌تواند به ابزاری برای مقاومت در برابر جهل و سرکوب تبدیل شود.

دوم، استفاده از هر فرصت رسمی و غیررسمی برای اعمال فشار بر دولت‌ها و نهادهایی که در مسیر عادی‌سازی طالبان گام برمی‌دارند. عدم به‌رسمیت‌شناسی سیاسی، بدون فشار مدنی و اجتماعی، تأثیر محدودی خواهد داشت.

در داخل افغانستان نیز مقاومت همیشه به شکل اعتراض‌های بزرگ نیست. گاه در کوچک‌ترین رفتارهای انسانی معنا پیدا می‌کند: باز کردن در مغازه به روی دختری که احساس خطر می‌کند، نگاه همدلانه به جای روگرداندن، یا پنهان کردن تلفن همراهی که در آن درس‌ها و کتاب‌های آموزشی ذخیره شده است. همین همبستگی‌های کوچک، کرامت انسانی را زنده نگه می‌دارند.

این نوشته مرثیه نیست. یادآوری یک مسوولیت است. هیچ رژیم سرکوبگری ابدی نیست، اما ابدی شدن سکوت، به انتخاب ما بستگی دارد.

روزی دختران افغانستان زنجیر جهل و تبعیض را خواهند شکست. روزی ارزش انسان با دانش، توانایی و انسانیت سنجیده خواهد شد، نه با جنسیت و محدودیت‌های تحمیل‌شده. اما آن روز از آینده آغاز نمی‌شود؛ از همین لحظه آغاز می‌شود. از تصمیمی که تو، خواننده، همین اکنون می‌گیری: عمل کنی یا تماشاچی بمانی.