سیاسی

از هریوای هرات تا پامیر بدخشان؛ فریاد «مرگ بر طالبان» طنین‌انداز است

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 24 جوزا 1405
نویسنده: مهرزاد عظیمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 129

---

هرچند تاریخ گواه آن است که شوونیست‌های قبیله‌گرا همیشه و در هر زمان، پاسخِ گفت‌وگو و اعتراضاتِ مدنیِ مردم را با گلوله داده‌اند و هیچ‌گونه تمکینی به خواست‌های برحقِ مردم نکرده‌اند، اما جنبش‌های حق‌طلبانه و گروه‌های عصیانگر نهایت کوشیده‌اند که سخن به جایی نرسد که مردم مجبور شوند دست به سلاح ببرند. 

ولی خوب، گروهِ بدویِ فزون‌خواه که بُردِ خود را و بقای قبیله‌شان را در ترویجِ خشونت و عدمِ پاسخ‌گویی به خواست‌های برحقِ مردم دیده‌اند، مردم را مجبور ساخته‌اند که سلاح بردارند و به زبانِ خودشان سخن بگویند.

تاریخِ افغانستان که پر از گند و لکه‌های ننگ است، دو دوره‌ی گروهِ طا.لبان از سیاه‌ترین برهه‌های تاریخیِ سرزمینی به نامِ افغانستان می‌باشد. رویِ همین دلیل، با گذشتِ بیش از چهار سال، سیاسیون، فرهنگی‌ها، جنبش‌های مدنی و فرماندهانِ نظامی از مصلحت و مدارا کار گرفته‌اند و نهایت کوشیده‌اند که گپ به جنگ و خون‌ریزی نکشد و دشمن واردِ گفت‌وگو شود و عاملِ ویرانی و تباهیِ مردم و میهن نگردد. 

اما آنچه در وجودِ این نسلِ وحشی دیده می‌شود، این است که جز سخنِ سلاح و زور چیزی دیگر حالی‌شان نمی‌شود. چون در این مدت زنان و جنبش‌های مدنی بارِ بار به خیابان‌ها ریختند و حق‌خواهی کردند، سیاسیون اعلامیه نشر کردند و خواستارِ گفت‌وگو به هدفِ حلِ مشکلاتِ موجود شدند و نظامیان و فرماندهان تلاش کردند که واردِ جنگ نشوند و خشونت به بار نیاید. 

چون نیک می‌دانند که جنگ پیروزِ قطعی ندارد و با جنگ و خشونت نمی‌شود میهن را ساخت و رفاهِ همگانی را تضمین کرد. اما سرکوبِ زنانِ هرات، کابل، بلخ و اعتراضاتِ مدنیِ مردمِ بدخشان به گلوله پاسخ داده شد و راهی جز برداشتنِ سلاح و زدن در فرقِ شوونیست‌ها به مردم باقی نگذاشته‌اند.

حالا گپ بجای رسیده که همه‌ی راه‌ها بسته شده‌اند و جز زبانِ تفنگ چیزی دیگر باقی نمانده است. همه مسئول و موظف‌اند که سلاح بردارند و از خود و عزتِ مردم دفاع نمایند. چون سرکوبِ وحشیانه‌ی زنان در هرات و مردان در بدخشان بارِ دیگر دال بر عدمِ تعامل‌پذیریِ گروهِ طالبان است. و مردمِ هَریوا و بدخشان که پیش‌گامِ اعتراضاتِ مدنی علیه طالبان شده‌اند و گروه‌های دیگر سلاح برداشته‌اند، خوابِ دشمن را ربوده‌اند و آرامش‌شان را ازشان گرفته‌اند. 

به همین خاطر نیازِ مبرم است که میدان را با دیپلماسی پیوند بزنیم، اختلافات خورد و کوچک را کنار بگذاریم و هرکس در هر جای که کاربرد دارد، شروع کند به مبارزه علیه مستبدانِ قرنِ ۲۱ و اهریمنانی که برای شکستنِ غرورِ مردم و بی‌عزت ساختنِ آن‌ها دست به هرکاری زده/ می‌زنند.

رفتارِ این گروه در بیش از چهار سالِ گذشته با مردم و برخوردِ آخرشان با زنانِ هرات و مردمِ بدخشان نشان داد که جنگ علیه این گروهِ بدوی از واجباتِ مردمِ سلحشورِ افغانستان/ خراسان است.

بنابر این ناگزیریم سلاح برداریم و بارِ دیگر واردِ جنگ شویم و آزادی و عدالت را برای مردمِ‌مان به ارمغان بیاوریم. چون هیچ راهِ دیگر برای ما و مردم باقی نمانده است. چون این گروهِ بدوی زنان را از حقِ کار و تحصیل چه که از حقِ زندگیِ انسانی نیز محروم ساخته است، مردم را سرکوب می‌کنند، فرهنگ و زبانِ مردم را دارند از بین می‌برند، دین را مطابق با فرهنگِ قبیله روایت می‌کنند، سرزمین‌های بومیِ مردم را اشغال می‌کنند و معادنِ طبیعی‌شان را به‌صورتِ بی‌رویه غارت می‌نمایند که اگر جلوشان گرفته نشود، به بحرانِ بدتر از این روبه‌رو خواهیم شد. 

این مسوولیتِ تک‌تکِ ماست که در زمینه از هر راهِ ممکن استفاده کنیم و پوزِ دشمن را بر زمین بزنیم و خورشیدِ آزادی را در میهنِ خود مجبور به طلوع نماییم. چون مرگ با عزت هزاران بار بهتر از زندگیِ ذلت‌بار است.