سیاسی

تقابل افغانیت با جهان دانش و تکنالوژی

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 31 جوزا 1405
نویسنده: مهرزاد عظیمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 44

---

در روزگاری که بشر گام در هزارهٔ سوم نهاده و تکنالوژی تار و پود زندگی‌اش را درنوردیده، واپس‌گرایی و جهالتِ سازمان‌یافته چهره‌ای چنان مسخره از خود به نمایش گذاشته که گویی تاریخ عقربه‌هایش را وارونه می‌چرخاند. 

از قضا، آن‌گاه که ستم بر انسان به بن‌بست می‌رسد و اهریمنِ قدرت سوژه‌ای برای سرکوب نمی‌یابد، این بار آدمیانِ بی‌خِرد پنجه در پنجهٔ بی‌جان‌ترین اشیای پیرامون می‌افکنند و حتی «گوشیِ بی‌زبان» را به جرمِ بودن محاکمه و مجازات می‌کنند. 

صحنه‌ای که در نگاهِ نخست مضحک می‌نماید، اما در باطن فاجعه‌ای است که بر پیکرِ نیمه‌جانِ شعورِ جمعی در قرن بیست‌ویکم فرود می‌آید و زخم‌های کهنهٔ قومیت‌گرایی و تحجر را تازه می‌کند.

وقتِ جهالت به اوجِ خود می‌رسد و اهریمنان چیزی برای ستم پیدا نمی‌کنند، شروع می‌کنند به ستم علیه حیوانات و حتی بی‌جان‌هایی چون «تلفون» که این مسخره‌ترین کار و اهانت بر شعورِ جمعی در قرنِ ۲۱ است.

اگر قرار است گروهِ بدویِ طالبان آنچه را که پیامبر و خدا نگفته‌اند استفاده نکنند، لطف بفرمایند هم‌اکنون گوشی‌ها را به یگانِ نیازمند بدهند و یا به فروش برسانند و پولش را به مردمِ فقیر و بی‌بضاعت کمک کنند؛ از موترها و امکاناتِ دیگر نیز استفاده نکنند، شتر سوار شوند و خانه‌ای خِسّی و گِلی بسازند با بوریا.

در شرایطی که ۸۰٪ مردمِ افغانستان زیرِ کمربندِ فقر قرار دارند و نان به خوردن ندارند، این گروهِ وحشی «گوشی/ تلفون» های گران‌بها را جمع‌آوری و برای خشنودیِ ملا غیبت‌الله، رهبرِ غایبِ پشتون‌ها می‌شکنند و باز از سوی مردم و یا از پولِ بیت‌المال دیگرش را می‌خرند. زیرا خودشان نیز می‌دانند که در عصرِ امروز نمی‌شود بدونِ گوشی زیست و بدونِ تکنولوژی زندگی کرد. این جز لاینفکِ زندگیِ روزمرهٔ انسان روی زمین شده است و جهان را به یک دهکدهٔ کوچک تبدیل ساخته است.

اما این گروهِ بدوی و پشتونوالی که دشمنی با پیشرفت و ترقیِ جامعه دارند و در واقع به یک مرضِ سرطانی تبدیل شده‌اند، چنان ذهنیت‌سازی کردند که امروز دیدم یک گوساله‌ای دیگر در شهرِ فیض‌آبادِ ولایتِ بدخشان داشت تلفونِ دستش را می‌شکست و با افتخار می گفت: «برای رضایتِ خدا و هیبت‌الله این کار را می‌کنم.» 

این لکهٔ ننگ بر جبینِ مقدسِ بدخشان و بدخشانی‌هایی است که در آزادگی، روشنگری، فرهنگ و تمدنِ انسانی شهرهٔ شهر اند و جهان بدخشان را با لعل، شعر، موسیقی، دانش، عیاری و جوان‌مردی می‌شناسند؛ ولی امروز از برکتِ یک مشت مزدور، برده و خودفروخته به مرکزِ تروریستانِ داخلی و خارجی مبدل شده، کاری می‌کنند که دست و پای پشتون‌ها را از پشت بسته‌اند، در سر و کلهٔ یکدیگر می‌زنند، دروازه‌های مکتب و دانشگاه را به روی خواهران و دخترانِ خود می‌بندند و حقِ آزادی و کار را از زنان می‌گیرند که این در تاریخِ تاجیکان، به‌ویژه بدخشان و بدخشانی‌ها، عیب و لکهٔ ننگ بود و کسی نمونه‌اش را ندیده و نه شنیده است.

بگذارید روشن‌تر بگویم؛ کاری که پشتون‌ها می‌کنند، نه دینی است، نه اسلامی و نه انسانی. این جز فرهنگ و قانونِ نانوشتهٔ افغانیت یا پشتونوالی است که می‌خواهند تحتِ نامِ وحدتِ ملی، اسلام و... بالای همهٔ مردمِ افغانستان تطبیقش کنند و شبیه خیلی از اصطلاحاتِ دیگر که در گذشته بالای مردم تطبیق کردند و بعد واردِ قانونِ اساسی ساختند و حالا که حرف بزنی همان قانونِ جعلی و ستمگرانه را پیش می‌کنند، این کارهای دیگر را هم انجام بدهند.

به لحاظِ خدا، هیچ کارِ دیگرشان نمانده است، حالا می‌گویند: بیایید گوشی‌های هوشمند را بشکنید چون خلافِ امرِ خدا و پیامبر هستند»؛ اما نمی‌گویند خلافِ فرهنگِ بدویِ پشتونوالی و افغانیت است.

مردم بیدار شوید و علیه این سیاه‌جامه‌های وحشی قیام کنید.