فرهنگی

فریاد خاموش کابل؛ شهر در محاصره زهر و بی‌تفاوتی

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 5 سرطان 1405
نویسنده: حامد پنجشیری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 99

---

کابل امروز در آستانه یک فاجعه خاموش ایستاده است؛ فاجعه‌ای که نه با صدای انفجار، بلکه با فروپاشی نسل جوان رخ می‌دهد. در کوچه‌ها و پس‌کوچه‌ها، در سایه بی‌توجهی و سکوت سنگین، زهر اعتیاد آرام‌آرام در رگ‌های این شهر جریان یافته و آینده را از درون تهی می‌کند.

اگر این روند ادامه پیدا کند و جامعه همچنان در برابر این زهر خاموش سکوت اختیار کند، آن‌گاه ما نه با یک مشکل اجتماعی، بلکه با یک فروپاشی کامل انسانی روبه‌رو خواهیم شد؛ فروپاشی‌ای که در آن مرز میان خانواده، خیابان و آینده از بین می‌رود و اعتیاد به یک واقعیت عادی و پذیرفته‌شده تبدیل می‌شود.

امروز دشمن آشکار نیست، اما اثرش در هر کوچه دیده می‌شود؛ در چهره‌های خسته جوانان، در نگاه‌های بی‌هدف، در بدن‌هایی که آرام‌آرام توان ایستادن را از دست می‌دهند. این یک جنگ است، اما جنگی بدون صدای گلوله؛ جنگی که سلاح آن ناامیدی، بیکاری، فقر و مواد مخدر است.

مسئولیت بر دوش همه است. هیچ‌کس نمی‌تواند خود را بیرون از این میدان بداند. خانواده‌ها اگر خاموش بمانند، نخستین قربانی را در خانه خود خواهند دید. جامعه اگر بی‌تفاوت باشد، فردا در همان کوچه‌هایی که امروز از آن عبور می‌کند، امنیت و آرامش را گم خواهد کرد.

این بحران با انکار حل نمی‌شود. با پنهان‌کاری درمان نمی‌گردد. با عادی‌سازی از بین نمی‌رود. تنها راه، بیداری است؛ بیداری واقعی و جمعی. آگاهی باید به کوچه‌ها برگردد، به مکاتب، به خانه‌ها، به ذهن جوانان. باید صدای هشدار بلندتر از صدای فریب باشد.

جوانان این سرزمین سرمایه‌اند، نه قربانی. اما اگر امروز برای نجات آنان اقدام نشود، فردا تنها نامی از نسل جوان باقی خواهد ماند، نه توان و نه آینده‌ای.

این یک هشدار دوباره است: خاموشی مساوی با گسترش این زهر است. بی‌تفاوتی مساوی با مشارکت در این فاجعه است. و تأخیر، مساوی با از دست رفتن یک نسل.

اگر امروز دست به دست هم ندهیم، فردا دیگر «دیر شده» فقط یک واژه نخواهد بود، بلکه یک واقعیت سنگین خواهد بود که نسل‌ها آن را حمل خواهند کرد.

ما باید از مرحله نگرانی عبور کنیم و به مرحله اقدام برسیم؛ اقدام یعنی شکستن سکوت، یعنی حمایت از جوان در خطر، یعنی ایستادن در برابر فروشنده زهر، یعنی مطالبه‌گری از نهادهایی که مسئول‌اند اما در برابر این بحران گاهی خاموش مانده‌اند.

این مسیر، با شعار تغییر نمی‌کند؛ با عمل تغییر می‌کند، با شجاعت، با آگاهی، با بیرون کشیدن حقیقت از سایه.

و این حقیقتی است که باید بی‌تعارف پذیرفت: یا ما این زهر را متوقف می‌کنیم، یا این زهر آینده ما را متوقف خواهد کرد.

یا امروز برای نجات این نسل می‌ایستیم…

یا فردا در برابر شهری خاموش و نسلی از دست‌رفته فقط حسرت خواهیم خورد.