سیاسی

ادعا خدمت؛ سبک حکومت‌داری اشرف غنی از انحصار قدرت تا فروپاشی دولت

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 9 سرطان 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 113

---

این روزها شاهد اظهارات و ادعاهای اشرف غنی، رییس‌جمهور فراری افغانستان، در رسانه‌های خبری هستیم؛ غنی از آمادگی‌اش برای همکاری با جامعه جهانی به‌منظور بهبود وضعیت کنونی افغانستان سخن گفته‌است.

اما مردم افغانستان هرگز از یاد نخواهند برد که چه کسانی این کشور را به این وضعیت رساندند؛ هرگز فراموش نخواهند کرد تصمیم‌ها، سیاست‌ها و عملکردهایی را که زمینه‌ساز بحران، بی‌ثباتی و فروپاشی ساختارهای دولتی در افغانستان گردید.

حافظه تاریخی یک ملت را نمی‌توان با چند جمله و ادعای تازه پاک کرد و مسئولیت گذشته با شعارهای امروز از میان نخواهد رفت. محمد اشرف غنی، رییس‌جمهور پیشین و فراری افغانستان، یکی از بحث‌برانگیزترین چهره‌های سیاسی در تاریخ معاصر کشور به شمار می‌رود؛ کسی‌که خیانت به اعتماد ملی و معامله بر سر سرنوشت میلیون‌ها شهروند افغانستان کرده است.

کارنامه‌ی سیاسی اشرف غنی به‌ویژه در دوران زمامداری‌اش از تصمیم‌های جنجالی، انحصارگرایانه، قومی و دور از منافع ملی بوده است.

از همان نخستین روزهایی که اشرف غنی به قدرت رسید و بر کرسی ریاست جمهوری تکیه زد، نشانه‌هایی از یک رویکرد انحصارطلبانه و حذف‌گرایانه در ساختار حکومتداری‌اش نمایان گردید.

یکی از نخستین اقدام‌های اشرف غنی برکناری چهره‌های کارکشته، باتجربه و متخصص از نهادهای کلیدی دولتی بود؛ افرادی که سال‌ها در عرصه‌های مختلف دولتی خدمت کرده و تجارب ارزشمندی داشتند.

این برکناری‌ها نه بر اساس ضعف کاری، بلکه بیشتر بر مبنای تعلقات قومی و عدم همسویی سیاسی با حلقه نزدیک به رئیس‌جمهور صورت می‌گرفت.

در مقابل، اشرف غنی به‌گونه‌ای هدفمند اقدام به گماشتن افراد کم‌تجربه، جوان و عمدتاً وابسته به خود در مقام‌های حساس و کلیدی دولت نمود.

این سیاست نه تنها موجب تضعیف ساختار اداری و اجرایی کشور گردید، بلکه فاصله میان دولت و مردم را نیز افزایش داد.

انتصاب افرادی چون فضل محمود فضلی و حمدالله محب که فاقد تجربه کافی و متهم به فساد و سوءاستفاده از قدرت بودند، به مقام‌های مهم دولتی نمونه‌ای آشکار از این رویکرد محسوب می‌شود.

در حوزه‌های امنیتی نیز تصمیم‌های اشرف غنی به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت.

گماشتن جنرال‌های کم‌تجربه و به‌اصطلاح بادآورده در رأس نهادهای حیاتی چون وزارت امور داخله و وزارت دفاع، موجب تضعیف انسجام و کارایی نیروهای امنیتی شد. این سیاست‌ها در نهایت زمینه‌ساز فروپاشی سریع ساختارهای دفاعی کشور در برابر تهدیدات داخلی و خارجی گردید.

جوانان بر این باورند که اشرف غنی هم در ایجاد یک نظام شایسته‌سالار ناکام ماند و هم با اتخاذ سیاست‌های تبعیض‌آمیز و تمرکزگرایانه بذر بی‌اعتمادی و نارضایتی را در میان اقوام و اقشار مختلف جامعه افغانستان کاشت.

این عملکرد در کنار فساد گسترده و ضعف مدیریتی، کشور را به سوی بحرانی عمیق سوق داد که پیامدهای آن هنوز هم بر زندگی مردم افغانستان سایه افکنده است.

و سرانجام، فرار ناگهانی اشرف غنی از کشور در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی، مهر تاییدی بر ناکامی‌ها و بی‌مسوولیتی او در قبال مردم افغانستان تلقی می‌شود. 

این اقدام تنها مشروعیت سیاسی او را زیر سوال نبرد، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر بر اعتماد عمومی و آینده سیاسی کشور وارد ساخت و باعث شد جمهوریت از بین برود و زمینه بر حاکمیت طالبان مساعد شود که اکنون مردم افغانستان مزه تلخ آن را می‌چشند.