سیاسی

ناجی تنها بود، اما تا آخرین لحظه از مبارزه دست نکشید

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 12 سرطان 1405
نویسنده: حسبی‌الله مهاجر

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 70

---

ناجی بیگزاد از جمله جوانان آگاه، دلسوز و وطن‌دوستی بود که همواره از آبادانی، ترقی و پیشرفت افغانستان سخن می‌گفت. او به آینده‌ای روشن برای کشورش باور داشت و برای تحقق آن تلاش می‌کرد. این آرزو البته تنها به ناجی تعلق نداشت؛ آرزوی هزاران جوان این سرزمین است، اما بسیاری از این جوانان، مانند ناجی، پیش از رسیدن به رویاهای‌شان زیر آوار حوادث، مشکلات و بی‌سرنوشتی مدفون شدند و با آرزوهای ناتمام، در آغوش خاک آرام گرفتند.

ساعاتی پس از خبر درگذشت جناب ناجی بیگزاد، موجی از همدردی و اندوه در میان مردم افغانستان به راه افتاد. صفحه‌های مجازی از پیام‌های تسلیت، خاطره‌ها و روایت‌هایی از مبارزات و تلاش‌های او پر شد و هر کس به شیوه‌ای از اندوه خود و از فقدان مردی سخن گفت که عمرش را صرف آگاهی و خدمت به جامعه کرده بود.

من هرچند فرصت دیدار و گفت‌وگوی نزدیک با جناب ناجی را نداشتم، اما از آن‌جا که از دوستان پدرم بود و در ایران با ایشان در ارتباط قرار داشت، یک بار از طریق پیام خصوصی برایم نوشت. او مرا به حفظ فرهنگ و زبان، ادامه تحصیل و تلاش برای کسب دانش تشویق کرد و بر این باور بود که آگاهی، تنها راه نجات جامعه و نسل جوان است.

ناجی بیگزاد پس از سقوط جمهوریت نیز با وجود دشواری‌های مهاجرت و مشکلات فراوان زندگی در غربت، هرگز از مبارزه دست برنداشت. او با قلم، اندیشه و آگاهی‌بخشی به راه خود ادامه داد؛ اما زندگی فرصت بیشتری برای ادامه این مسیر به او نداد.

شاید بزرگ‌ترین درد برای یک جوان آگاه این باشد که سال‌ها تلاش، درس و امیدش نادیده گرفته شود و همه آرزوهایش در یک لحظه فرو بریزد. دردناک‌تر از آن، قربانی شدن جوانانی چون ناجی در نتیجه سیاست‌هایی است که آنان هیچ نقشی در شکل‌گیری آن نداشته‌اند. در چنین شرایطی، به کدام آینده می‌توان امیدوار بود؟

ناجی نه نخستین قربانی این سرزمین است و نه آخرین. هزاران «ناجی» دیگر نیز به دلیل مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، در دریاها، بیابان‌ها، مسیرهای مهاجرت و یا در دل کوه‌ها، همراه با آرزوهای‌شان جاودانه شده‌اند. هر کدام از آنان، داستان ناتمام نسلی‌اند که برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش کرد، اما فرصت زندگی از آن‌ها گرفته شد.

بیگزاد عزیز نمادی از صبر، مقاومت و غرور در برابر دشواری‌های زندگی بود. خدمات او برای جوانان و برای وطن، فراتر از آن است که در چند سطر گنجانده شود. سال‌های دوری از وطن، رنجی جان‌کاه است و او نیز این درد را با تمام وجود تجربه کرد.

از مهاجرت به ایران تا بازگشت به خانه پدری، دغدغه اصلی او آینده و آسایش فرزندانش بود. او به‌خوبی می‌دانست که محرومیت از آموزش و آگاهی چه پیامدهای تلخی دارد و برای همین، با وجود همه دشواری‌ها، همواره در پی ساختن آینده‌ای بهتر برای خانواده و جامعه‌اش بود.

امروز ناجی بیگزاد در میان ما نیست، اما نام و یاد او در ذهن و قلب کسانی که او را می‌شناختند و با آرمان‌هایش آشنا بودند، زنده خواهد ماند. او تنها بود، اما تا آخرین لحظه از مبارزه برای آگاهی، امید و آینده دست نکشید.

روحش شاد و یادش گرامی باد.